เขากุมข้อมือตงเคอไว้แน่น เอ่ยถามทีละคำด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “อาเคอ เจ้าอยากให้ข้าตายจริงหรือ?”
ดวงตาของตงเคอเต็มไปด้วยความสับสน
น้ำตาพร่ามัวบดบังทัศนวิสัยของนางไปนานแล้ว นางมองหยุนเซิ่นอย่างเหม่อลอย ไม่รู้ว่าควรตอบคำถามของเขาเช่นไร
หยุนเซิ่นเข้าใจแจ่มแจ้ง บางทีระหว่างพวกเขาอาจไม่มีวันหวนกลับไปเป็นเช่นวันวานได้อีกแล้ว
หยุนเซิ่นเม้มริมฝีปาก ก่อนคลี่ยิ้มเศร้าสร้อย
“ดูท่าเจ้าอยากให้ข้าตายจริง ๆ สินะ? ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าก็จะทำให้เจ้าสมปรารถนา...”
เขากุมมือนาง ออกแรงกดลงบนลำคอของตนเพิ่มขึ้นอีก
ปลายปิ่นแทงลึกเข้าไปในลำคอเขาอีกหนึ่งชุ่น
โลหิตทะลักไหลออกมารุนแรงกว่าเดิม จนแทบย้อมเสื้อคลุมสีเทาบนกายหยุนเซิ่นให้กลายเป็นสีแดงฉาน
หัวใจของตงเคอสั่นสะท้านวูบ
นางร้องเสียงดัง “ไม่ อย่า...”
นางพยายามดึงแขนกลับ ทว่ากำลังของนางจะต้านทานแรงของหยุนเซิ่นได้อย่างไร
นางได้แต่มองปลายปิ่นแทงลึกเข้าไปในลำคอของเขา
โลหิตยังคงทะลักออกจากลำคอของเขาไม่หยุด
สมองของตงเคอพลันว่างเปล่า
ร่างนางแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น มองหยุนเซิ่นอย่างตะลึงงัน
ใบหน้าของหยุนเซิ่นซีดขาว เขายกมุมปากยิ้มให้นาง
“หรือมีเพียงยามข้าตาย เจ้าจึงจะยอมเชื่อฟังข้า ทำตามคำพูดข้า และยอมอยู่เคียงข้างข้าอย่างว่าง่ายโดยไม่มีเงื่อนไข?”
“หลายวันนี้ เจ้าคิดมาตลอดใช่หรือไม่ว่าข้าตายอยู่ที่หุบเขาเฮยเฟิงเสียยังดีกว่า การกลับมาของข้าไม่ได้ทำให้เจ้าดีใจสักเท่าไรเลยใช่หรือไม่?”