แท้จริงแล้วผู้ใดมอบความกล้าให้นาง ถึงได้กล้าขัดขืนนางเช่นนี้?
เซียวเหวินยกเท้าขึ้น หมายจะเตะโจวชิงเหยียน
“นังชั้นต่ำ เจ้ากล้าด่าข้ารึ ข้าจะเตะเจ้าให้ตาย...”
หยุนหลวนแววตาเย็นเยียบ กำลังจะขัดขวาง พลันได้ยินเสียงตวาดก้องจากที่ไม่ไกลว่า “สารเลว หยุดมือเดี๋ยวนี้...”
การเคลื่อนไหวของเซียวเหวินชะงักลงทันควัน
นางยังไม่ทันได้ตั้งตัว เซียวกั๋วจ้างก็พุ่งเข้ามาโดยไม่ลังเล ยกมือขึ้นตบเซียวเหวินอย่างแรง
“เจ้าคนโง่ ดูสิว่าเจ้าทำเรื่องโง่เขลาอะไรลงไป!”
ฝ่ามือนี้ทำให้เซียวเหวินล้มลงกับพื้นอย่างหมดสภาพ
ฝ่ามือและหัวเข่าของนางถลอกจนหนังเปิดเพราะเสียดสีกับแผ่นหินแข็ง
ในหัวอื้ออึง ใบหน้าบวมแดงขึ้นอย่างรวดเร็ว
นางกุมแก้มที่ปวดร้าว หัวใจเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น
“ท่านพ่อ...”
เพื่อโจวชิงเหยียน ท่านพ่อทำร้ายนางเป็นครั้งที่สองแล้ว
นางโกรธแต่ไม่กล้าเอ่ยปาก ได้แต่คุกเข่ากุมแก้ม ดวงตาแดงก่ำมองเขา
“นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่ท่านพ่อทำร้ายข้าเพราะโจวชิงเหยียน ในสายตาท่าน โจวชิงเหยียนสำคัญกว่าบุตรสาวอย่างข้าจริงหรือ?”
เซียวกั๋วจ้างใบหน้าเขียวคล้ำ มองเซียวเหวินอย่างเย็นชา “ข้าเตือนเจ้าไว้นานแล้ว ให้เชื่อฟัง อย่าก่อเรื่องอีก แต่น่าเสียดายที่เจ้าไม่ฟัง ทั้งยังล้ำเส้นข้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า เซียวเหวิน ดูท่าข้าคงตามใจเจ้ามากเกินไป จึงทำให้เจ้ายิ่งกำเริบเสิบสาน ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็อย่าหาว่าข้าไร้เมตตา”