นางรีบถลาเข้าไปหาหานตาง ประคองเขาให้ลุกขึ้นนั่งจากพื้น
หานตางหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บใจ “อย่าพูดถึงเลย ข้าเองก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ตอนที่ข้ากำลังสอดจดหมายฉบับนั้นเข้าไปในม้วนหนังสือในห้องหนังสือ ฮูหยินแม่ทัพก็พาคนบุกเข้ามาเสียแล้ว นังเด็กตายยายหยุนชิงนั่น ยังใช้อาวุธลับทำร้ายมือข้าอีก...”
อิ่นไป๋เหลียนกำแขนของเขาไว้แน่น ถามทีละคำ “จดหมายล่ะ?”
“จดหมายถูกพวกนั้นยึดไปแล้ว... ไป๋เหลียน ข้าคงทำเรื่องนี้พังเสียแล้ว” หานตางตอบอย่างพูดยากเต็มที
การต้องยอมรับความล้มเหลวต่อหน้าสตรีที่ตนรัก ช่างทุกข์ใจยิ่งกว่าถูกฆ่าตายเสียอีก
แต่ในเมื่อเรื่องได้เกิดขึ้นแล้ว เขาก็ไม่อาจปิดบังนางสักเรื่อง
สีหน้าของอิ่นไป๋เหลียนซีดเผือด นางทรุดนั่งลงกับพื้นอย่างคนไร้สติ พึมพำเสียงแผ่ว “พังหรือ? ล้มเหลวหรือ?”
หานตางคิดว่านางเป็นห่วงพี่ชาย จึงรีบปลอบอิ่นไป๋เหลียน “ไป๋เหลียน เจ้าอย่ากลัวเลย ทางพี่ชายเจ้านั้น อ๋องรับปากข้าไว้นานแล้ว ไม่ว่าเรื่องนี้จะสำเร็จหรือไม่ ท่านก็จะปล่อยพี่ชายเจ้าแน่”
“แม้เรื่องนี้จะถูกพวกเขาจับได้ แต่ก็เป็นเพียงเรื่องเล็ก รอหยุนฟู่ชิงกลับมา ด้วยบุญคุณที่ข้าเคยช่วยชีวิตเขาไว้ เขาไม่กล้าฆ่าพวกเราหรอก ถึงตอนนั้นเขาจะต้องยอมปล่อยพวกเราไปโดยดีแน่...”
“เพียงแต่ช่วงนี้ เจ้าคงต้องอยู่ที่นี่ ทนลำบากเป็นเพื่อนข้าสักหน่อย ไป๋เหลียนที่รัก ขอเพียงเจ้าอยู่เคียงข้างข้าผ่านช่วงเวลายากลำบากนี้ไปได้ ข้าสัญญาว่าจะไม่ให้เจ้าต้องลำบากอีกเด็ดขาด”