“ยามนั้นมารดาของข้าเจ็บปวดจนกรีดร้องคร่ำครวญ กลิ้งเกลือกอยู่บนพื้น ข้าร้องไห้จนแทบขาดใจ คุกเข่าอ้อนวอนเจ้าไม่หยุด ขอให้ไว้ชีวิตมารดาของข้า ทว่าเจ้าไม่เพียงไม่ใจอ่อน กลับยิ่งตื่นเต้นฮึกเหิมกว่าเดิม ในยามนั้น เจ้ารู้หรือไม่ว่าเจ้าคล้ายสิ่งใด? เจ้าคล้ายปีศาจไร้หัวใจ…มารร้ายที่ดูดเลือดผู้คนโดยเฉพาะ”
“ครั้งนั้น ข้าคิดอยู่ในใจว่า หากวันหน้ามีโอกาส ข้าจะทำให้เจ้าได้ลิ้มรสความรู้สึกที่อยากตายแต่ตายไม่ได้ เจ็บปวดราวใจถูกกรีดด้วยคมดาบเช่นกัน หวงชิวเหลียน ผลอันขมขื่นทั้งหมดนี้เจ้าก่อขึ้นด้วยมือตนเอง…อย่าได้โทษผู้ใดเลย”
อวี๋ชิงกล่าวพลางออกแรงกับมีดสั้นในมืออย่างเหี้ยมเกรียม
คมมีดสั้นเฉือนตามแนวกรามของหวงชิวเหลียนจนแก้มปริ…ฝ่ามือของอวี๋ชิงกำขอบผิวหนังที่ถูกกรีดไว้แน่น
มือหนึ่งจับมีดสั้น อีกมือบีบผิวหนังที่ยังติดเนื้อกับเลือดไว้ นางลงมืออย่างแผ่วเบา ทว่าขยับมือขูดลอกอย่างรวดเร็ว
หวงชิวเหลียนเจ็บปวดจนกรีดร้องเสียงหลง
เสียงกรีดร้องของนางทำให้ผู้คนในที่นั้นขนลุกซู่
เมื่อซือหลี่เห็นภาพนี้ เขาอดถูแขนซึ่งขนลุกชันขึ้นมาไม่ได้ ก่อนจะค่อย ๆ หันหลังให้
เซียวถิงเยี่ยนเห็นว่าเสียงร้องอันน่าสยดสยองของหวงชิวเหลียนชวนให้ขวัญผวาเกินไป
เขาจึงสั่งให้ซือหลี่ไปอุดปากหวงชิวเหลียน
ซือหลี่สะท้านเฮือก แม้หวาดกลัว แต่ก็ไม่กล้าขัดพระประสงค์ขององค์อ๋อง เขากลืนน้ำลายลงคอ ฉีกชายเสื้อออกมาชิ้นหนึ่ง แล้วรวบรวมความกล้าเดินไปหาหวงชิวเหลียน