“ยามนี้หากเจ้ายอมจำนน บางทีอาจยังรักษาชีวิตคนกว่าหมื่นที่อยู่เบื้องหลังเจ้าไว้ได้ ทว่าหากเจ้ายังขัดขืนองค์หญิงผู้นี้จนถึงที่สุด คนเหล่านั้นล้วนต้องตกนรกกันทั้งหมด”
หยุนหลวนเม้มริมฝีปาก ไม่เอ่ยวาจาแม้แต่คำเดียว เพียงจ้ององค์หญิงหนีหวงนิ่ง
นางหัวเราะเยาะ แววตาเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน
“หรือว่าหากข้ายอมจำนน เจ้าย่อมปล่อยทหารกว่าหมื่นนายที่อยู่เบื้องหลังข้าไปได้? ข้าไม่ลืมหรอกว่าชาวเมืองเย่ถูกสังหารหมู่เช่นไร พวกเจ้ายังไม่เว้นแม้แต่สามัญชน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงทหารหนันฉูที่เป็นศัตรูกับพวกเจ้า”
“เหลียงหนีหวง ไม่ว่าอย่างไรข้าก็ไม่มีวันยอมแพ้ ต่อให้ต้องสู้จนเลือดหยดสุดท้าย ข้าก็จะไม่มีวันก้มหัวให้เจ้า”
เหล่าทหารหนันฉูต่างเปล่งเสียงสนับสนุน “สู้จนเลือดหยดสุดท้าย ไม่มีวันก้มหัว!”
“สู้จนเลือดหยดสุดท้าย ไม่มีวันก้มหัว!”
“พวกเราขอสาบานว่าจะติดตามองค์หญิงผู้พิทักษ์แคว้นจนตัวตาย!”
องค์หญิงหนีหวงจับจ้องหยุนหลวนด้วยความสนอกสนใจ
ครั้นสายตาของนางแตะบาดแผลจากลูกธนูบนแขนของหยุนหลวน แววตาก็พลันสว่างวาบ
จากนั้นนางอดเงยหน้าหัวเราะลั่นไม่ได้
“ฮ่า ๆ ๆ... สู้จนเลือดหยดสุดท้าย? ไม่มีวันก้มหัว? หยุนหลวน อาศัยเจ้าเนี่ยนะ? มีสิทธิ์อะไรมาเป็นคู่ต่อสู้ของข้า?”
“เจ้าไม่รู้หรือว่าลูกธนูที่พวกเรายิงออกไปเมื่อครู่นี้อาบยาพิษ? เจ้าโดนธนูไปดอกหนึ่ง ยามนี้พิษซึมเข้าสู่กระแสเลือดและแผ่ซ่านไปทั่วร่างกายแล้ว”