หลิวซื่อจึงค่อย ๆ สงบอารมณ์ลง อาการไอค่อย ๆ หยุดไป
ใบหน้าของนางเขียวคล้ำ มือกุมมือหยุนหลวนไว้แน่น
“หลวนเอ๋อร์... แม่ไม่ปรารถนาสิ่งใด แม่เพียงหวังว่าชีวิตที่เหลือของเจ้าจะมีความสุข เยี่ยนอ๋องเป็นคนที่ฝากชีวิตไว้ได้... แม่ไม่อยากให้เจ้าพลาดเขาไปเช่นนี้”
“รับปากแม่ ต่อไปไม่ว่าเกิดเรื่องใด ห้ามแยกจากเยี่ยนอ๋องเด็ดขาด... เขาจะรักและทะนุถนอมเจ้ามากกว่าแม่กับบิดาของเจ้าเป็นแน่ หยุนเซิ่นสารเลวนั่นก่อเรื่องผิดพลาด เหตุใดพวกเจ้าต้องเป็นฝ่ายรับผลที่ตามมาด้วย?”
“เจ้าไม่ควรผลักไสถิงเยี่ยน... แม่ไม่ยอมให้เจ้าทำเช่นนั้น หลวนเอ๋อร์ หากเจ้าดึงดันจนแม่ตายตาไม่หลับ ก็จงดื้อรั้นต่อไปเถิด”
หยุนหลวนกัดริมฝีปาก สะอื้นพลางพยักหน้า
ความเจ็บปวดและสิ้นหวังที่กดทับหัวใจของนาง พังทลายลงในชั่วขณะนี้
การแยกทางกับเซียวถิงเยี่ยน คือการตัดสินใจที่นางเสียใจที่สุดในชีวิต
นางชิงชังตนเองที่เลอะเลือนไปชั่วขณะ ถึงกับเป็นฝ่ายผลักมือเขาออกก่อน
นางชิงชังตนเอง เหตุใดจึงทำร้ายเขาถึงเพียงนี้
นางเสียใจแล้ว
นางเสียใจจริง ๆ!
นางตัดใจจากเซียวถิงเยี่ยนไม่ได้
ตลอดวันคืนที่ผ่านมา นางไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผ่านพ้นมาได้อย่างไร
หมอเทวดาหลู่บอกว่า พี่ใหญ่ของนางเป็นดั่งคนตายที่ยังมีชีวิต
แล้วนางจะต่างจากเขาได้อย่างไร
นางเพิ่งตระหนักว่า เมื่อสูญเสียเซียวถิงเยี่ยนไป ชีวิตของนางก็ราวกับสูญสิ้นแสงสว่างและความหวังทั้งหมด