เซียวเหวินมองสีหน้าเย็นชาของบิดา นางพลันชะงักงัน ก่อนจะมองเซียวกั๋วจ้างอย่างไม่อยากเชื่อสายตา
นางเป็นบุตรสาวคนเล็กของบิดา
พี่ชายและพี่สาวของนางส่วนใหญ่ล้วนแต่งงานมีครอบครัวกันหมดแล้ว มีเพียงนางที่ยังอยู่เคียงข้างบิดา
เพราะฉะนั้นบิดาจึงมอบความรักทั้งหมดให้นาง
นางอาศัยความรักนี้จึงไม่เกรงกลัวสิ่งใด คนในจวนไม่มีใครกล้าล่วงเกินนาง
นางคิดว่าบิดาจะเหมือนแต่ก่อน คอยตำหนิพ่อบ้านแทนนาง ใครจะรู้ว่าบิดาไม่เพียงไม่ช่วยนาง กลับยังแสดงสีหน้าเย็นชาใส่นางอีก
เซียวเหวินพลันงุนงง ไม่รู้ว่าควรตอบสนองเช่นไร
“ท่านพ่อเรียกลูกมามีเรื่องใดหรือเจ้าคะ?”
บนใบหน้าของเซียวกั๋วจ้างไม่มีความรักใคร่แม้แต่น้อย เขาวางถ้วยชาลงบนโต๊ะอย่างแรง ก่อนเอ่ยถามเซียวเหวินด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เพลิงไหม้ในหอสุราครั้งนั้น เป็นเจ้าสั่งคนให้วางเพลิงใช่หรือไม่?”
ร่างของเซียวเหวินสั่นสะท้านขึ้นมาทันที
แววตานางฉายความเคียดแค้น ก่อนหันไปจ้องโจวชิงเหยียนอย่างเดือดดาล “เป็นนางใช่หรือไม่ นังชั้นต่ำผู้นี้สร้างหลักฐานเท็จใส่ร้ายข้าต่อหน้าท่านพ่อ?”
โจวชิงเหยียนเม้มริมฝีปาก ก่อนตอบเสียงเบา “ข้าไม่ได้ทำ เจ้าเป็นผู้ทำสิ่งใดไว้ ย่อมรู้ดีแก่ใจยิ่งกว่าผู้ใด อีกอย่าง บัดนี้ข้าเป็นบุตรสาวของบิดาบุญธรรม ตามศักดิ์แล้วข้าคือพี่สาวของเจ้า เจ้าใช้ถ้อยคำหยามหยันเช่นนั้นเรียกข้าได้อย่างไร?”
นับตั้งแต่นางเข้ามาอยู่ในตระกูลเซียว ทุกครั้งที่พบเซียวเหวิน อีกฝ่ายก็มักใช้ถ้อยคำเช่นนี้ด่าทอนาง เหยียบย่ำนางจนจมดิน