เข็มเล่มนี้แทงลงไป องค์หญิงหนีหวงก็เจ็บจนกรีดร้องออกมา
นางมึนงงอย่างหนัก ก่อนจะลืมตาขึ้น
ยังไม่ทันมองเห็นชัดว่าคนที่ประคองนางอยู่มีหน้าตาเช่นไร
นางก็ตบอีกฝ่ายอย่างแรงจนล้มลงกับพื้น
“เหลียงหนีหวง ข้าไม่คิดเลยว่าเจ้าจะใจคอโหดเหี้ยมถึงเพียงนี้ เจ้าไม่คำนึงถึงไมตรีพี่น้องระหว่างเราแม้แต่น้อย... ยิ่งไม่คำนึงถึงชีวิตทหารแคว้นเหลียงของข้ากว่าหนึ่งแสนนาย เพราะความทะเยอทะยานและความเห็นแก่ตัวของเจ้า ทำให้ราษฎรแคว้นเหลียงของข้าต้องสูญเสียครอบครัว พลัดพรากและล้มตายไปหลายแสนครัวเรือน”
เหลียงอวี่หวงเจ็บปวดใจอย่างสุดแสน
จากนั้นเขาหันไปทางเหลียงเหวินคัง คุกเข่าลงกับพื้นดังตุบ แล้วร่ำไห้เสียงดัง
“เสด็จพ่อ ลูกไม่กลัวตาย และไม่กลัวถูกหนีหวงใส่ร้ายจนต้องตาย สิ่งที่ทำให้ลูกเจ็บปวดมีเพียงทหารแสนนายที่ถูกหนีหวงสังหาร หากไม่ใช่เพราะหนีหวง พวกเขาคงไม่ต้องตาย ป่านนี้คงได้ติดตามลูกกลับแคว้นเหลียง ไปพบหน้าครอบครัวแล้ว”
“แต่เพราะการกระทำอันชั่วร้ายของหนีหวง พวกเขาจึงไม่มีวันได้กลับสู่ถิ่นฐาน และต้องถูกฝังกลบอยู่ในต่างแดนตลอดกาล... ลูกเจ็บปวดใจเหลือเกิน หากเป็นไปได้ ลูกยินดีใช้ชีวิตของตนแลกกับชีวิตทหารทั้งแสนนาย เสด็จพ่อ ขอเพียงทวงความยุติธรรมให้ทหารแสนนายที่ตายอย่างน่าอนาถได้ ลูกยินดีจ่ายทุกสิ่ง ไม่เสียดายแม้แต่น้อย”
เฝิงอวี้และเหล่าขุนนางต่างร่วมกันกล่าวประณามการกระทำขององค์หญิงหนีหวง
องค์หญิงหนีหวงกำลังจะหาข้อแก้ตัว ทว่าโจวอี้ได้ให้ยาถอนพิษแก่ถังเผิงไว้ก่อนแล้ว