เรื่องราวทั้งหลายในเมืองหลวง หยุนหลวนหาได้ล่วงรู้ไม่
การที่หยุนเซิ่นเลือกกลับจวนแม่ทัพในยามนี้ นับเป็นเรื่องดีสำหรับพวกเขา
ทว่าเมื่อหยุนหลวนมองสีหน้าของหยุนเฟิง ก็เห็นว่าแม้เขาจะยินดีอยู่บ้าง แต่ในแววตากลับเจือความหม่นหมองหลายส่วน
หยุนหลวนพลันสังเกตเห็นความผิดปกติ
“พี่รอง ยังมีเรื่องอื่นเกิดขึ้นอีกหรือ?”
หยุนเฟิงมองหยุนหลวนอย่างลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขาไม่รู้ว่าควรตอบนางอย่างไร
หัวใจของหยุนหลวนกระตุกวูบ
บรรยากาศในโถงพลันแปรเปลี่ยนจากผ่อนคลายยินดี กลายเป็นเงียบงันชวนพิกล
ลางสังหรณ์ร้ายค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นในใจหยุนหลวน
นางอดสงสัยไม่ได้ว่า ทางอาเยี่ยนเกิดเรื่องขึ้นหรือไม่
นางคว้าแขนหยุนเฟิงไว้แน่น “พี่รอง หากมีเรื่องใดก็พูดมาตามตรง ไม่ต้องปิดบังข้า...ท่านก็รู้ ต่อให้ท่านคิดปิดบังข้า ก็ปิดไม่มิดหรอก”
หยุนเฟิงถอนหายใจ สายตาซับซ้อนทอดมองเฮยอี้ซึ่งยืนอยู่ตรงประตู
หลายวันมานี้ เฮยอี้พาองครักษ์เฮยอวี่ลอบเข้าไปในค่ายทหารของทั้งสองแคว้น และร่วมมือกับหยุนหลวนปฏิบัติการอย่างลับ ๆ จดหมายจากองครักษ์เฮยอวี่ในเมืองหลวงจึงส่งต่อมาถึงมือเขา
จดหมายเพิ่งมาถึงเมื่อห้าวันก่อน
เนื้อความในนั้นนับเป็นข่าวร้ายใหญ่หลวง ทั้งสำหรับหยุนหลวนและเฮยอี้
เขาครุ่นคิดอยู่นานว่าจะบอกออกไปอย่างไร
แต่เมื่อหยุนหลวนจ้องเขาไม่วางตา เขาจึงจำต้องเอ่ย “ก่อนหน้านี้ไม่นาน มีข่าวส่งมาจากเมืองหลวง บอกว่า...องค์หญิงหนีหวงถูกคนช่วยพาตัวไป ส่วนหวังคุน...จากไปแล้ว”