“ถึงยามนี้เจ้ายังไม่ยอมลงมือสังหารเหลียงอวี่หวงอีกหรือ เซิ่งกุย เจ้าจะลากชีวิตข้าให้ตายตกไปด้วยเสียก่อน เจ้าถึงจะยอมลงมือหรือ?”
เซียวจื่ออวี้รู้สึกเพียงว่าโลหิตทั่วร่างกำลังไหลย้อนกลับ
ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำ เขาจ้องเซิ่งกุยเขม็ง
“ข้าสั่งเจ้าเดี๋ยวนี้ จงลงมือสังหารเหลียงอวี่หวง ให้สิ้นชีพไปเสีย!”
แววตาของเซิ่งกุยหม่นหมอง เขามองเซียวจื่ออวี้อย่างเย็นชา
ริมฝีปากบางเม้มแน่น เนิ่นนานก็ยังไม่เอ่ยวาจาแม้แต่คำเดียว
เซียวจื่ออวี้ไม่อาจสงบสติอารมณ์ เขาก้าวพรวดเข้าไปคว้าคอเสื้อเซิ่งกุยไว้ “ข้าสั่งให้เจ้าส่งคนไปสังหารเหลียงอวี่หวง เหตุใดจึงไม่พูด?”
“เซิ่งกุย...หรือผีเมิ่งจวินนั่นสำคัญต่อเจ้าถึงเพียงนั้น? ในเมื่อเจ้าชอบนาง ครั้นนางถูกเหลียงเหวินคังวางแผนเล่นงาน เหตุใดจึงไม่ยื่นมือขัดขวาง? หลังจากเหลียงเหวินคังทำให้นางตาย เจ้ายังร่วมมือกับเขาอย่างชั่วช้า เหตุใดจึงไม่แก้แค้นให้นาง?”
“นางตายไปกี่ปีแล้ว เจ้ากลับยังมาเสแสร้งแสดงความรักลึกซึ้งอยู่ที่นี่ เจ้าไม่คิดหรือว่าตนเองเสแสร้งจนน่ารังเกียจ?”
นัยน์ตาที่เคยเย็นชาของเซิ่งกุยพลันเอ่อท้นด้วยโทสะ
คำพูดของเซียวจื่ออวี้ประหนึ่งดาบเหล็กกล้า แทงทะลวงกลางใจเขาอย่างรุนแรง กระชากเรื่องลับเร้นที่เขาซุกซ่อนไว้ตลอดหลายปีขึ้นมา
เขาเองก็เคยเสียใจ เหตุใดยามเหลียงเหวินคังวางแผนเล่นงานเมิ่งจวิน ทั้งที่รู้เห็นอยู่ชัดๆ จึงไม่ยื่นมือห้ามปราม เหตุใดเมื่อรู้ว่าเหลียงเหวินคังสังหารเมิ่งจวิน เขากลับนิ่งเฉย ทั้งยังร่วมมือกับเหลียงเหวินคังต่อไป