หวังคุนไม่กะพริบตา จ้องเปลือกตาที่หมอเทวดาหลู่ขยับขึ้นอย่างไม่วางตา
เมื่อเห็นว่าอาจารย์ฟื้นขึ้นมาจริง ๆ
เขาจึงกล้าร้องไห้เสียงดัง “อาจารย์ ในที่สุดท่านก็ฟื้นแล้ว หากท่านยังไม่ฟื้น ข้าน้อยคงต้องคว้านท้องชดใช้ความผิดจริง ๆ”
หากเขาช่วยอาจารย์ให้ฟื้นไม่ได้ วิชาแพทย์ที่ร่ำเรียนมาหลายปีนี้ก็คงสูญเปล่าอย่างแท้จริง
หมอเทวดาหลู่ยกมุมปากขึ้นยิ้มบาง ๆ อย่างอดไม่ได้
ใบหน้าซีดเซียวอ่อนแรงของเขาดูมีสีเลือดและชีวิตชีวาขึ้นมาหลายส่วนเพราะรอยยิ้มนั้น
เขาเอ่ยชมหวังคุนด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาราวกับลมหายใจรวยริน “หวังคุน เจ้าอาจช่วยให้ข้าฟื้นขึ้นมาได้ แสดงว่าวิชาแพทย์ของเจ้าบัดนี้สามารถออกไปรักษาผู้คนได้ด้วยตนเองแล้ว เจ้ามิได้ทำให้ความทุ่มเทอบรมสั่งสอนที่ข้ามีให้ตลอดหลายปีสูญเปล่า”
หวังคุนตื้นตันจนร้อนผ่าวที่ขอบตา เขาคว้าชายแขนเสื้อของหมอเทวดาหลู่ไว้ ก่อนจะร่ำไห้โฮขึ้นมาอีกครั้งอย่างอดไม่ได้
ซือหลี่ทนดูต่อไปไม่ไหว จึงคว้าคอเสื้อหวังคุนแล้วหิ้วออกไป กำชับไม่ให้เขารบกวนองค์อ๋องกับหมอเทวดาหลู่
ภายในห้องเงียบสงบลงในที่สุด เซียวถิงเยี่ยนเดินเข้ามาแล้วนั่งลงตรงหน้าหมอเทวดาหลู่
เขามองหมอเทวดาหลู่ พลางยกมุมปากกล่าวยิ้ม ๆ “เสิ่นฮ่วนจือตายแล้ว แถมยังฆ่าตัวตายอีกด้วย หมอเทวดาหลู่ ท่านช่างเก่งกาจจริง ๆ...”
หมอเทวดาหลู่ได้ยินดังนั้นก็ยิ้มขื่น
เขามิได้ประหลาดใจหรือตกตะลึงแม้แต่น้อย
ราวกับคาดเดาชะตากรรมของเสิ่นฮ่วนจือไว้แต่แรกแล้ว