โลหิตสาดกระเซ็น เปื้อนทั้งร่างและใบหน้าของเซียวถิงเยี่ยน ทว่าเขากลับไม่รู้สึกแม้แต่น้อย ยังคงสะบัดแส้ในมือฟาดลงไปอย่างหนักหน่วง
เสิ่นฮ่วนจืออดส่งเสียงร้องโหยหวนไม่ได้ บนแส้ฉาบสิ่งบางอย่างเอาไว้ ความเจ็บปวดจึงทวีขึ้นเป็นเท่าตัว
ร่างของเขาสั่นสะท้านด้วยความเจ็บปวด
ศีรษะพลันพร่ามัวเป็นระลอก ความเจ็บปวดแทบทำให้เขาหายใจไม่ออก
แส้ยังคงฟาดลงมาไม่หยุด ราวกับเม็ดฝนกระหน่ำใส่ร่าง เขาร้องโหยหวนด้วยความทุกข์ทรมาน กระทั่งท้ายที่สุด แม้จะเจ็บปวดเพียงใดก็ไร้เรี่ยวแรงจะส่งเสียงร้องอีก
เซียวถิงเยี่ยนไม่รู้ว่าฟาดเสิ่นฮ่วนจือไปกี่ครั้งแล้ว กระทั่งอีกฝ่ายไม่อาจขยับเขยื้อน ลมหายใจอ่อนแรงและหอบถี่...
ทั่วทั้งห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือดฉุนรุนแรง
ร่างของเสิ่นฮ่วนจือเต็มไปด้วยโลหิต...
หยาดเลือดไหลรินลงมาตามร่างทีละหยด หยดลงบนพื้นใต้เท้า
สีแดงฉานบาดตา ชวนให้ผู้พบเห็นนึกถึงขุมนรกอสูร
ซือหลี่ยืนมองอยู่ด้านข้างอย่างเย็นชา
กระทั่งเห็นว่าเสิ่นฮ่วนจือใกล้ถูกตีจนสิ้นใจ เขาจึงเอ่ยเตือนเซียวถิงเยี่ยน
เซียวถิงเยี่ยนโยนแส้ทิ้ง สั่งให้คนไปตามหมอมาเพื่อยื้อชีวิตเสิ่นฮ่วนจือไว้
จากนั้นก็สั่งให้ปล่อยผึ้งออกมา
ฝูงผึ้งดำทะมึนมีอยู่แทบนับพันนับหมื่น พวกมันได้กลิ่นหอมหวานของน้ำผึ้ง จึงบินกรูไปทางเสิ่นฮ่วนจือพร้อมเสียงหึ่ง ๆ โดยไม่ต้องมีผู้ใดชี้นำ
เสิ่นฮ่วนจือแทบหมดสติไปด้วยความเจ็บปวดแล้ว ครั้นฝูงผึ้งสีดำทะมึนบินเข้าหาบาดแผล และเริ่มกัดกินเนื้อหนัง เขาก็เจ็บจนฟื้นจากห้วงหลับใหล