“คนผู้นี้อย่างเสิ่นฮ่วนจือ มีนิสัยต่ำช้าไร้ยางอาย ทั้งที่รู้ว่าเสิ่นเจียวไม่ชอบเขา กลับใช้วิธีการอันไร้ยางอายวางแผนเล่นงานนางและย่ำยีร่างกายของนาง บัดนี้ยังกลับดำเป็นขาว แสร้งทำเป็นรักลึกซึ้งเพื่อแก้แค้นให้เสิ่นเจียว หึ...บนโลกนี้มีคนหน้าหนาไร้ยางอายเช่นนี้ได้อย่างไร?”
“เขาคู่ควรหรือ? เขามีสิทธิ์อันใดมาแก้แค้นให้เสิ่นเจียว? เกรงว่าคนที่เสิ่นเจียวเกลียดที่สุด นอกจากเขาก็คงไม่มีใครอีกแล้ว”
หมอเทวดาหลู่ยกมุมปาก หัวเราะเยาะ
“องค์อ๋องตรัสไม่ผิด...ยามเสิ่นเจียวสิ้นใจในอ้อมแขนข้า นางเอาแต่ถามข้าว่า หากนางมิได้ไปแคว้นเหลียง หากนางมิได้สูญเสียพรหมจรรย์ ข้าจะยอมรับนางและอยู่เคียงข้างนางหรือไม่”
“ตอนนั้นข้าตอบว่า ย่อมเป็นเช่นนั้น ต่อให้นางสูญเสียพรหมจรรย์แล้ว ตราบใดที่นางไม่จากไป ข้าก็ยินดีอยู่เคียงข้างนางไปชั่วชีวิต น่าเสียดายที่ชะตากำหนดให้เราสองคนรักลึกซึ้งแต่ไร้วาสนา...ครั้งแรกเป็นข้าที่จากไปโดยไม่ร่ำลา ตัดขาดความสัมพันธ์ของเรา ส่วนครั้งที่สอง ยามข้าคิดจะยอมรับนาง นางกลับถูกเสิ่นฮ่วนจือทำร้ายจนเลือกจากไปโดยไม่ร่ำลา มุ่งหน้าไปแคว้นเหลียง”
“เราสองคนพลาดกันอยู่ร่ำไป...แม้ครั้งสุดท้ายที่พบกัน ใจเราจะสื่อถึงกัน แต่กลับต้องพรากจากกันชั่วนิรันดร์ พูดตามตรง ข้าเกลียดเสิ่นฮ่วนจืออยู่ไม่น้อย เขาเป็นคนพรากความสุขระหว่างข้ากับเสิ่นเจียวไปทั้งเป็น...คนที่ควรเกลียดที่สุดมิใช่ข้ากับเสิ่นเจียวหรือ? แล้วเหตุใดสุดท้ายเขาจึงต้องเป็นฝ่ายแก้แค้นให้เสิ่นเจียว?”