ใบหน้าของเขาซีดสลับเขียว เขาส่งเสียงอู้อี้ พยายามอธิบายให้เซียวกั๋วจ้างฟัง
เขาไม่ได้คิดจะทำร้ายเซียวกั๋วจ้าง
เขาเพียงอยากสังหารหลวนหยุนเท่านั้น
ดาบของเขาฟันไปทางหยุนหลวนอย่างชัดเจน
ในใจเขาอัดอั้นคับข้อง พยายามอธิบายให้เซียวกั๋วจ้างฟัง
ทว่าลิ้นของเขาถูกตัดไปแล้ว
เสียงที่เปล่งออกมาจึงมีแต่เสียงอ้า ๆ อู้อี้
เซียวกั๋วจ้างฟังไม่รู้เรื่องว่าจงหลินกำลังส่งเสียงอ้า ๆ อู้อี้อะไร
เขาเองก็ไม่มีความอดทนจะพัวพันกับอีกฝ่ายต่อ
หลังเตะไปหลายครั้งจนหายโมโหแล้ว
ก็ไม่สนใจอีกเลยว่าเขาจะเป็นหรือตาย
“เดิมทีข้ายังคิดอยู่เลยว่าจะหาทางช่วยเจ้าอย่างไร ใครจะรู้ว่าเจ้ากลับคิดสังหารข้า... หึ จงหลิน อย่าโทษว่าข้าใจดำไม่ยอมช่วยเจ้าเลย ที่เจ้าต้องตกอยู่ในสภาพเช่นวันนี้ ล้วนเป็นเพราะเจ้าก่อกรรมเองทั้งสิ้น”
“ต่อไปข้าจะไม่ยุ่งกับเจ้าอีก เจ้าจะเป็นหรือตายก็ไม่เกี่ยวกับข้า นับจากนี้เราขาดกัน จงดูแลตัวเองให้ดี” เซียวกั๋วจ้างหยิบผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดรองเท้า จากนั้นก็ขว้างผ้าสกปรกใส่หน้าจงหลินอย่างแรง
แล้วเขาก็หันหลังจากไปโดยไม่เหลียวมอง
จงหลินแทบจะเสียสติอยู่รอมร่อ
เขาร้องคร่ำครวญพลางใช้เข่าคลานตามเซียวกั๋วจ้างไป
อู้อี้... ไม่ ท่านกั๋วจ้าง ท่านจะไม่สนใจข้าไม่ได้!
ข้าไม่ได้คิดจะสังหารท่าน!
คนที่ข้าอยากสังหารคือหลวนหยุน!
หลวนหยุนเป็นสายลับของรัชทายาท นางร่วมมือกับรัชทายาทมานานแล้ว!
เขาอยากบอกความจริงแก่เซียวกั๋วจ้าง ทว่าปากกลับเปล่งถ้อยคำให้เป็นประโยคสมบูรณ์ไม่ได้แม้แต่คำเดียว