“เขาขึ้นเป็นผู้ครองแผ่นดินแล้ว ย่อมเป็นดั่งฟ้าของแคว้นเหลียง ผู้อาวุโส ข้าขอถามท่าน พวกเราจะต่อกรกับฟ้าได้อย่างไร? ย่อมสู้ไม่ได้... เหลียงอวี่หวงในอดีต พวกเราอาจพอสู้ได้สักครั้ง แต่เหลียงอวี่หวงในยามนี้ มิใช่คนที่พวกเราจะทัดเทียมได้อีกแล้ว”
“ชีวิตคนแสนสั้น เหตุใดจึงยึดติดกับเรื่องที่ไม่มีทางเอาชนะได้อย่างเด็ดขาด? มิสู้ใช้เวลาที่มีอยู่อย่างจำกัด เสพสุขให้เต็มที่ อย่างน้อยก็ไม่เสียทีที่ได้เกิดมาบนโลกนี้”
แท้จริงแล้ว หลายวันมานี้จิตใจของเขาถูกกระทบกระเทือนอย่างหนัก
เขาไม่อาจยอมรับได้ว่าเหลียงอวี่หวงจะขึ้นครองราชย์ได้อย่างราบรื่น
ยิ่งไม่อาจยอมรับได้ว่าอีกฝ่ายจะรวบรวมใจประชาชนได้อย่างรวดเร็ว จนกลายเป็นจักรพรรดิแห่งแคว้นเหลียงโดยชอบธรรม
แล้วตัวเขาเล่าเป็นอะไร?
ทำได้เพียงหลบซ่อนอยู่ในมุมมืด ราวกับหนูตัวหนึ่งที่มีชีวิตอยู่อย่างหลบ ๆ ซ่อน ๆ
สำหรับเขาแล้ว เรื่องนี้ช่างเจ็บปวดและสิ้นหวังยิ่งนัก
ชีวิตเช่นนี้มองปราดเดียวก็เห็นจุดจบ
เขามองไม่เห็นความหวังแม้แต่น้อย
ต่อให้เซิ่งกุยเก่งกาจเพียงใด วางแผนเก่งเพียงไหน พวกเขาก็ไม่มีทางโค่นเหลียงอวี่หวงและขึ้นเป็นผู้ครองแคว้นเหลียงได้
ชายที่ยืนอยู่ข้างเซิ่งกุยรีบเอ่ยขึ้นว่า “คุณชายห้า ท่านยังไม่ทราบ... ยามนี้เหลียงอวี่หวงถูกพิษกู่ จมอยู่ในภาวะหมดสติขั้นรุนแรงแล้ว”
“ราชสำนักแคว้นเหลียงในยามนี้ไร้ผู้นำ พวกเราเพียงรออีกสักระยะ รอให้ท่านกั๋วกงเมิ่งกับพวกเขาแตกตื่นจนเสียกระบวน ก็จะฉวยโอกาสยึดอำนาจและโค่นล้มราชสำนักทั้งหมดได้”