ราชโองการสำนึกผิด?
แววตาของเหลียงเหวินคังเย็นชาอย่างยิ่ง
แม้แต่จิตสังหารก็วูบผ่านไปในชั่วพริบตา
กว่าจะได้บัลลังก์มาครอบครองอย่างยากเย็น เขาจะยอมทำลายทุกสิ่งของตนเพียงเพราะจดหมายไร้นามฉบับนี้ได้อย่างไร?
เมิ่งจวินคงเพ้อฝันไปแล้วกระมัง?
หึ นางช่างไร้เดียงสายิ่งนัก!
เมิ่งจวินสัมผัสได้ถึงความเย็นชาในแววตาของเหลียงเหวินคัง จึงอดยิ้มเยาะตนเองไม่ได้
“เหลียงเหวินคัง ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ได้รักข้า ที่ผ่านมาเจ้าล้วนใช้ประโยชน์จากข้าและตระกูลเมิ่ง ต่อให้บัดนี้ข้าคลอดบุตรชายให้เจ้าแล้ว ต่อให้วันหนึ่งเจ้าทนแรงกดดันไม่ไหว แต่งตั้งบุตรชายของข้าเป็นรัชทายาท เกรงว่าในใจเจ้าเองก็คงไม่เต็มใจให้โอรสที่มีสายเลือดตระกูลเมิ่งสืบทอดบัลลังก์ของเจ้า”
“ตระกูลใหญ่ผู้กุมอำนาจทั้งหลาย ล้วนเป็นสิ่งที่เจ้าหวาดระแวง ไม่ช้าก็เร็วเจ้าต้องลงมือกับตระกูลเมิ่งของเรา เรื่องนี้ข้ารู้ดียิ่งกว่าใคร เพราะฉะนั้น เหลียงเหวินคัง ข้าต้องการให้เจ้าสาบานอย่างร้ายแรง ไม่ว่าในภายหน้าจะเกิดเรื่องใดขึ้น เจ้าห้ามปลดรัชทายาทโดยง่าย และห้ามกำจัดตระกูลเมิ่งของข้าจนสิ้นซาก”
เหลียงเหวินคังโกรธจนหัวเราะออกมา
ความชื่นชอบเพียงน้อยนิดที่เขามีต่อเมิ่งจวิน มลายสิ้นไปพร้อมกับข้อเรียกร้องเหลวไหลเหล่านี้
เขาแหงนหน้าหัวเราะลั่นอยู่หลายครั้ง
จากนั้นจึงจ้องเมิ่งจวินด้วยแววตาลึกล้ำ
“คิดจะบีบบังคับให้เจิ้นยอมรับเงื่อนไขมากมายเพียงนั้น ด้วยจดหมายในมือเจ้าแค่ฉบับเดียวหรือ? เมิ่งจวิน ว่ากันตามตรง เจ้าเองก็เห็นแก่ตัว ทั้งยังโลภมากอย่างยิ่ง”