นางไม่มีวันยอมให้เหลียงอวี่หวงมีชีวิตอยู่ต่อไป
ไม่ว่าเขาจะหาพยานคนใดมาได้ วันนี้ก็คือวันตายของเหลียงอวี่หวง
ฮองเฮาเซียวกำมือเหลียงเหวินคังแน่น ยามนี้นางขาดสติไปแล้ว ไม่เหลือเค้าความสงบนิ่งเช่นวันวานแม้แต่น้อย
เหลียงเหวินคังขมวดคิ้ว มองฮองเฮาเซียวด้วยความประหลาดใจยิ่ง
“ไต้เอ๋อร์ เหตุใดเจ้าจึงตื่นตระหนกถึงเพียงนี้?”
ฮองเฮาเซียวสูดหายใจเฮือกหนึ่ง ยังไม่ทันได้ตอบ
เหลียงอวี่หวงก็หัวเราะเย็นชา ขัดจังหวะคำพูดที่ฮองเฮาเซียวกำลังจะเอ่ย
“เสด็จพ่อ ให้ลูกเป็นผู้ตอบเถิดว่าเหตุใดฮองเฮาจึงตื่นตระหนกถึงเพียงนี้ เพราะนางกำลังรู้สึกผิด เมื่อเห็นคนที่ลูกพาเข้ามา นางก็ลนลานจนไม่อาจสงบใจหรือนั่งนิ่งได้อีกต่อไป”
“หนีหวงเป็นธิดาของนาง นางย่อมต้องเฉียบไวกว่าใคร ต่อให้หนีหวงเปลี่ยนโฉมไป แม้ผู้อื่นจะจำหนีหวงไม่ได้ แต่ฮองเฮาคงคาดเดาได้ตั้งนานแล้วว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้านางเป็นใคร”
เหลียงเหวินคังมองเหลียงอวี่หวงอย่างงุนงง “เจ้าต้องการจะพูดอะไรกันแน่? ที่ว่าเปลี่ยนโฉมเป็นหนีหวงหมายความว่าอย่างไร?”
เหลียงอวี่หวงมองใบหน้าซีดเผือดของฮองเฮาเซียว เวลานี้เขารู้สึกสะใจอย่างยิ่ง
จู่ ๆ เขาก็เข้าใจเจตนาของหยุนหลวน
ที่หยุนหลวนไม่สังหารหนีหวง ก็เพราะต้องการใช้นางเป็นดาบแทงทะลุหน้ากากจอมปลอมของฮองเฮาเซียว
เพื่อทำลายความผูกพันฉันสามีภรรยาระหว่างนางกับเสด็จพ่อ