หยุนหลวนมองเซียวถิงเยี่ยนด้วยความรู้สึกอึดอัดใจอยู่บ้าง
นางเอ่ยเสียงเบา “อาเยี่ยน”
เซียวถิงเยี่ยนมองนางด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “ไม่ว่าเรื่องใด เจ้าก็เลือกแบกรับไว้เองเสมอ คิดว่าตนเองทำทุกอย่างได้โดยลำพัง แล้วเปิ่นหวังเล่าเป็นอะไร หยุนหลวน สิ่งที่เจ้าทำมาตลอดทำให้เปิ่นหวังรู้สึกว่าตนไร้ประโยชน์และไร้ความสามารถเพียงใด”
“เปิ่นหวังยังปกป้องภรรยาของตนไม่ได้ ได้แต่มองสตรีของตนบาดเจ็บอยู่ต่อหน้า แต่กลับช่วยอะไรไม่ได้ เจ้าเข้าใจความรู้สึกไร้หนทางเช่นนั้นหรือไม่ เปิ่นหวังเคยบอกเจ้าแล้วว่าอย่าปล่อยให้ตนเองบาดเจ็บง่าย ๆ มิฉะนั้นใจเปิ่นหวังจะเจ็บปวด ทว่าเจ้ากลับดูเหมือนไม่ใส่ใจคำพูดของเปิ่นหวังเลย”
“เจ้ามักคิดว่าตนรู้ดี ใช้วิธีต่าง ๆ นานาทำร้ายตัวเอง พาตนไปอยู่ในสถานการณ์อันตราย ไม่เคยคิดเลยว่าเวลาทำเช่นนั้น เปิ่นหวังจะเจ็บปวดใจเพียงใด”
เซียวถิงเยี่ยนกล่าวพลางค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น
เสียงในช่วงท้ายเจือความสะอื้นอยู่หลายส่วน
เขาไม่อาจเข้าใจได้เลยว่า ยามได้ยินว่านางบาดเจ็บอีกครั้ง หัวใจของเขาจะปวดร้าวเพียงใด
ก่อนหน้านี้ที่หนันฉู เพื่อรับมือเซียวเสวียนรุ่ยและโค่นฮ่องเต้ ร่างกายของหยุนหลวนถูกทำร้ายมานับครั้งไม่ถ้วน
ร่างกายของนางทรุดโทรมจนแทบไม่เหลือสภาพมานานแล้ว
ยามนี้หมอเทวดาหลู่อุตส่าห์บำรุงรักษาให้นาง จนสุขภาพฟื้นคืนมาบ้าง
แต่นางกลับเอาร่างกายของตนมาเดิมพันอีกครั้ง