“เช่นนั้น ยาต้มชามที่ให้หวงมามายกไปถวายเสด็จแม่ของข้าในปีนั้น ภายนอกดูเหมือนเป็นเจ้าที่สั่งคนให้นำไปส่ง ทว่าผู้ชักใยอยู่เบื้องหลังคือเสด็จพ่อ ใช่หรือไม่?”
“เสด็จแม่ของข้าดื่มยาต้มชามนั้น จึงสิ้นพระชนม์อย่างกะทันหันภายในเวลาเพียงสองวัน เสด็จแม่มิได้สิ้นพระชนม์เพราะพระวรกายอ่อนแอหลังคลอด หากถูกวางยาพิษจนสิ้นพระชนม์ ใช่หรือไม่?”
หนังศีรษะของเซียวไต้ชาวาบ สมองของนางอื้ออึงจนแทบไม่เหลือความสามารถในการครุ่นคิด ความคิดถูกคำซักถามของเหลียงอวี่หวงชักนำไปอย่างง่ายดาย
นางมิได้ลังเลแม้แต่น้อย จึงตอบตามตรง
“ใช่... ยาต้มชามที่ยกไปถวายเสด็จแม่ของท่าน เป็นเหลียงเหวินคังชี้นำให้ข้าส่งคนไปจัดการ หวงมามาไม่รู้เรื่องในตอนนั้น นึกว่าเป็นยาบำรุงร่างกาย จึงยกไปให้เสด็จแม่ของท่านดื่ม”
“หลังจากเสด็จแม่ดื่มยาต้มชามนั้น ผ่านไปไม่ถึงหนึ่งชั่วยามก็ทรงกระอักโลหิตสีดำ พระอาการร่อแร่ ข้าจงใจไปดูด้วยตาตนเอง เมื่อไปถึง พระนางก็สิ้นพระชนม์แล้ว โลหิตไหลออกจากทวารทั้งเจ็ด สภาพศพน่าสยดสยองยิ่งนัก”
เมื่อนึกถึงภาพนั้น พระทัยของเหลียงอวี่หวงก็สั่นสะท้านด้วยความเจ็บปวด จนแทบชาด้านไปทั้งใจ
เสด็จแม่ถูกวางยาพิษจนสิ้นพระชนม์จริง ๆ
ทั้งยังจากโลกนี้ไปด้วยวิธีการอันโหดเหี้ยมถึงเพียงนั้น
เหลียงเหวินคัง... ช่างโหดเหี้ยมยิ่งนัก
เหลียงอวี่หวงไม่เข้าใจเลยว่า เสด็จแม่ทำสิ่งใดลงไป เหตุใดเหลียงเหวินคังจึงวิปริตไร้มนุษยธรรม ถึงกับพรากชีวิตพระนางด้วยวิธีเช่นนี้?