นี่เป็นโอกาสอันดียิ่ง ที่จะได้มาแสดงความขอบคุณต่อฝ่าบาทอย่างสมเหตุสมผล
หากเฝิงซู่ชิงมีใจให้ฝ่าบาทแม้เพียงน้อย นางย่อมไม่มีทางพลาดโอกาสงามที่หาได้ยากยิ่งเช่นนี้
เขาเชื่อว่าเฝิงซู่ชิงจะต้องมาพบฝ่าบาทแน่นอน
แววตาเฉิงเฟิงเปี่ยมด้วยความคาดหวัง เขามองหยุนหลวนอย่างได้ใจยิ่ง
หยุนหลวนอดหัวเราะพรืดออกมาไม่ได้ ไม่รู้ว่าเฉิงเฟิงเอาความมั่นใจมาจากไหน
เขาช่างเลื่อมใสและเชื่อมั่นในเหลียงอวี่หวงอย่างไร้เหตุผลเสียจริง
นางส่ายหน้าอย่างช้า ๆ “นางไม่มาหรอก... ต่อให้พวกเรารออยู่ที่นี่จนฟ้าสาง นางก็ไม่ปรากฏตัว”
เฉิงเฟิงรีบโต้แย้ง “เป็นไปไม่ได้ คุณหนูเฝิงต้องมาแน่ พวกเรารออีกหน่อยเถิด”
เขาไม่เชื่อหรอกว่า นอกจากหยุนหลวนแล้ว จะยังมีสตรีอีกคนที่ไม่หวั่นไหวต่อฝ่าบาทของเขา
ยิ่งไปกว่านั้น เฝิงซู่ชิงยังเคยเลื่อมใสฝ่าบาทของเขา
นางไม่มีทางไม่หวั่นไหวแน่
หยุนหลวนยักไหล่อย่างจนใจ “เอาเถิด ในเมื่อเจ้ายังไม่หมดหวัง พวกเราก็รอต่อไป”
เฉิงเฟิงอดไม่ได้ที่จะเดินไปถึงหน้าประตูห้อง เขาเปิดประตูแล้วจ้องมองไปยังปากบันได รอคอยอย่างใจจดใจจ่อ
เวลาผ่านไปทีละนาที ทว่ากลับไม่มีความเคลื่อนไหวใด ๆ
แสงในดวงตาเฉิงเฟิงค่อย ๆ มอดลง
เขาพึมพำเสียงต่ำอย่างอดไม่ได้ “ไม่ควรเป็นเช่นนี้นี่นา ผ่านไปนานเพียงนี้แล้ว เหตุใดจึงไม่มีความเคลื่อนไหวเลย?”
หยุนหลวนรอจนเริ่มง่วงงุน
นางเท้าคางแล้วหาวออกมาอย่างเกียจคร้าน
เซียวถิงเยี่ยนเลื่อนถ้วยซุปเห็ดหอมนางรำมาตรงหน้านาง “ก่อนหน้านี้เจ้าแทบไม่ได้กินอะไร ดื่มซุปสักหน่อยรองท้องดีหรือไม่?”