“ไป ไป พวกเรารีบกลับจวนกันก่อน ข้าต้องตรวจให้แน่ใจว่าพระชายากับนายน้อยปลอดภัยดีแล้ว ใจถึงจะวางลงได้”
หยุนหลวนพยักหน้า หมอเทวดาหลู่ประคองนางกลับเข้าไปในจวนอย่างระมัดระวัง
หมอเทวดาหลู่รีบจับชีพจรให้นางทันที
เซียวถิงเยี่ยนยืนอยู่ด้านข้างด้วยท่าทีประหม่า ดวงตาจับจ้องไม่กะพริบ
ผ่านไปครึ่งเค่อ หมอเทวดาหลู่จึงค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออกมา
ดวงตาของเขาเปี่ยมด้วยรอยยิ้ม “ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร พระชายากับนายน้อยแข็งแรงดีทั้งคู่ องค์อ๋องโปรดวางพระทัยเถิด ข้าเองก็โล่งใจแล้ว”
ความกังวลในใจเซียวถิงเยี่ยนจึงค่อย ๆ คลายลงในที่สุด
ยามนี้หยุนหลวนเริ่มอ่อนเพลีย การเดินทางระหกระเหินในช่วงที่ผ่านมา ทำให้นางแทบไม่ได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ จนกระทั่งกลับมาอยู่ข้างกายเซียวถิงเยี่ยน ได้กลับมายังที่พักอันปลอดภัยแห่งนี้ นางจึงผ่อนคลายลงได้อย่างแท้จริง
นางพิงแผงอกของเซียวถิงเยี่ยนอย่างง่วงงุน
หมอเทวดาหลู่ส่งสายตาให้เซียวถิงเยี่ยน ก่อนจะยิ้มกริ่มแล้วถอยออกไป
เซียวถิงเยี่ยนโอบหยุนหลวนไว้ ฝ่ามือตบแผ่นหลังนางเบา ๆ กล่อมให้นางหลับไปอย่างช้า ๆ
หยุนหลวนได้กลิ่นอายคุ้นเคยของเซียวถิงเยี่ยน เมื่อไร้ความกังวลใด ๆ ในใจ นางก็ค่อย ๆ เข้าสู่ห้วงนิทรา
เซียวถิงเยี่ยนทอดสายตาลง มองใบหน้ายามหลับอันสงบของนางอย่างอ่อนโยน
เขาอดใจไม่ไหว ก้มลงจุมพิตแก้มนางแผ่วเบา
เมื่อนางหลับสนิทแล้ว เขาจึงค่อย ๆ ประคองนางลงนอนบนเตียงอย่างระมัดระวัง
เขาดึงผ้าห่มมาคลุมร่างนาง
ลูบเส้นผมของนางเบา ๆ แล้วจึงลุกขึ้นจากไปอย่างเงียบเชียบ
หมอเทวดาหลู่นั่งอยู่ในห้องโถงด้านนอก มิได้จากไปในทันที เขารู้ว่าองค์อ๋องคงมีเรื่องจะถาม จึงรออยู่ที่นี่