เขาสะบัดหวงชิวเหลียนออกไปอย่างแรง สีหน้าเต็มไปด้วยความฉงนขณะมองนาง “เหตุใดเจ้าถึงกลับมายังเมืองหลวง แล้วเหตุใดจึงกลายเป็นสภาพเช่นนี้ หรือองค์หญิงหนีหวงถูกเยี่ยนอ๋องจับตัวไปแล้ว?”
หวงชิวเหลียนทรุดนั่งลงกับพื้น นางร้องไห้พลางส่ายหน้า “องค์หญิงหนีหวงได้รับความช่วยเหลือจากคนชุดเทา จึงออกจากเมืองหลวงไปได้อย่างปลอดภัยแล้ว”
หยุนเซิ่นฟังแล้วรู้สึกสับสน “ในเมื่อองค์หญิงหนีหวงออกไปอย่างปลอดภัยแล้ว เหตุใดเจ้าจึงตกไปอยู่ในมือเยี่ยนอ๋องได้?”
หวงชิวเหลียนหลบสายตา ไม่กล้ามองหยุนเซิ่นแม้แต่น้อย
นางตอบตะกุกตะกัก “ข้า... ข้าเพียงถูกผีบังตาชั่ววูบ จึงปลอมโฉมเป็นหยุนหลวนแล้วกลับเข้าเมืองหลวงอีกครั้ง ข้าคิดจะใช้รูปลักษณ์ของหยุนหลวนหลอกล่อเซียวถิงเยี่ยน ให้เขากับข้ากลายเป็นสามีภรรยากัน ใครจะรู้ว่าอวี๋ชิงกลับทรยศข้า ข้าจึงถูกเยี่ยนอ๋องจับได้ว่าเป็นตัวปลอม”
“อวี๋ชิงชิงชังข้ามานานแล้ว นางทำตามคำสั่งของเยี่ยนอ๋อง แล้วถลกหนังหน้าข้าออกมาทั้งเป็น ยามนี้พิษในร่างข้ายังไม่หมดไป นี่เป็นพิษที่อวี๋ชิงวางไว้ อวี๋ชิงนางแพศยาผู้นั้น ถึงกับยอมสวามิภักดิ์ต่อเยี่ยนอ๋องเพื่อเอาชีวิตรอด”
“หากไม่ใช่เพราะนาง ข้าคงไม่ต้องตกอยู่ในสภาพน่าเวทนาเช่นนี้ คุณชายหยุน บัดนี้ข้าเสียใจยิ่งนักที่ไม่ฟังคำเตือนของท่าน และไม่คุ้มกันองค์หญิงกลับแคว้นเหลียงให้ดี ในเมื่อเยี่ยนอ๋องส่งข้าคืนให้ท่านแล้ว ข้าขอร้อง ท่านจงปล่อยข้าไป ให้ข้าออกจากเมืองหลวงแห่งหนันฉู แล้วกลับแคว้นเหลียงเถิด นับแต่นี้ข้าจะไม่ย่างกรายเข้าหนันฉูอีกแม้แต่ก้าวเดียว”