“เจ้าฆ่าซือเอ๋อร์ของข้า ข้าจะฆ่าเจ้า ข้าจะฆ่าเจ้า...”
นางถูกถอดขากรรไกรออก ทว่าต่อให้กรีดร้องอย่างสุดชีวิต น้ำลายก็ยังไหลย้อยจากมุมปากไม่หยุด ยามนี้ตงเคออยู่ในสภาพน่าเวทนายิ่ง ราวกับคนเสียสติ นางเริ่มหัวเราะเสียงแผ่ว
ซือเอ๋อร์ตายแล้ว เป็นนางที่ทำให้ซือเอ๋อร์ตาย
ในชั่วขณะนั้น หัวใจของนางราวกับมอดดับเป็นเถ้าถ่าน
ชายผู้นั้นดึงกางเกงขึ้น ก่อนยิ้มอย่างชั่วร้ายให้ตงเคอ “หึ เจ้าอยากฆ่าข้าหรือ? ยามนี้เจ้ายังเอาตัวเองไม่รอด จะฆ่าข้าได้อย่างไร?”
“ในเมื่อนางตายแล้ว เช่นนั้นก็ให้เจ้าแทนที่ ข้ายังระบายอารมณ์ไม่หนำใจ ให้เจ้ามาแทนก็เหมาะพอดี แม้องค์หญิงจะถอดขากรรไกรเจ้าออก ทำให้ดูไม่งาม ทว่าร่างกายนี้กลับเติบโตงดงามมีเสน่ห์ รสชาติคงเลิศล้ำกว่าร่างเล็ก ๆ ของสาวใช้ผู้นั้นไม่น้อย...”
ขณะกล่าว เขาก็เอื้อมมือไปแตะสาบเสื้อของตงเคอ ออกแรงเพียงเล็กน้อย เสื้อผ้าของนางก็ถูกฉีกออก
ตงเคอพลันรู้สึกถึงไอเย็นสายหนึ่งแล่นวาบเข้าสู่ร่าง
แววตาของนางเลื่อนลอย ทั้งร่างราวกับหุ่นเชิดไร้วิญญาณ ได้แต่มองดวงตาสกปรกชั่วร้ายของชายผู้นั้นอย่างเหม่อลอย
ชายผู้นั้นมองเรือนกายขาวผ่องนวลเนียนของตงเคอ แล้วกลืนน้ำลายลงคอ
ให้ตายเถิด ขาวจริง ๆ ทั้งยังเนียนนุ่มยิ่งนัก
สมแล้วที่เป็นฮูหยินน้อยแห่งจวนแม่ทัพ
ทั้งรูปร่าง ทั้งผิวพรรณ ล้วนงดงามกว่าสาวใช้ผู้นั้นมากนัก
ไม่รู้ว่าสัมผัสจะชวนให้เคลิบเคลิ้มยิ่งกว่าเดิมหรือไม่?