เซียวเสวียนรุ่ยนอนอยู่ในรถม้าอย่างสบายอกสบายใจยิ่ง ฟังจ้าวหยุนเล่าภาพอันสะใจตอนที่โลงศพของหยุนฟู่ชิงถูกพลิกคว่ำ เขานึกถึงท่าทางเจ็บปวดจนอยากตายของหยุนหลวนกับหยุนชิง ก็หลับตาลง หัวเราะอย่างสมใจนัก
“อืม เรื่องนี้ทำได้ดี”
“จ้าวหยุน ในที่สุดเจ้าก็ทำเรื่องที่เปิ่นหวังพอใจเสียที พวกนั้นปากคงหนักแน่นดีกระมัง ไม่เปิดโปงเปิ่นหวังออกมาใช่หรือไม่”
จ้าวหยุนรีบตอบ “อ๋องโปรดวางใจ พวกมันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตนทำงานให้ผู้ใด ต่อให้รู้ ก็จะยืนยันแต่ว่าเป็นอี้อ๋องเท่านั้น”
เซียวเสวียนรุ่ยเม้มริมฝีปากยิ้ม พยักหน้าช้า ๆ
เพิ่งจะชมจ้าวหยุนอีกสองสามประโยค ไม่คาดว่าด้านนอกรถม้าจะมีเสียงกีบม้าควบกึกก้องมา ทหารองครักษ์ที่คุ้มกันอยู่รอบด้านพากันเข้าล้อมไว้ พร้อมตวาดเสียงดัง
“นี่คือรถม้าของรุ่ยอ๋อง คนนอกอย่าได้เข้าใกล้…มิฉะนั้น สังหารโดยไม่รอโทษ…”
หยุนหลวนถือทวนยาว ดวงตาไม่กะพริบแม้แต่น้อย ปล่อยทวนจากมือ พุ่งตรงเข้าแทงองครักษ์ไม่กี่คนที่ขวางนาง
เสียงฉึกดังขึ้น ปลายทวนอันคมกริบแทงทะลุลำคอองครักษ์คนหนึ่งทันที
เซียวถิงเยี่ยนตามมาติด ๆ ฟาดกระบี่ยาว สะบัดร่างองครักษ์ผู้นั้นลอยกระเด็นไป
ร่างองครักษ์ลอยออกไป กระแทกเข้ากับองครักษ์คนอื่นที่อยู่ด้านหลังอย่างจัง
ชั่วพริบตา ช่องทางไปยังรถม้าก็ถูกเปิดออก หยุนหลวนตาแดงก่ำ กำทวนจะแทงเข้าไปในตัวรถม้า…
เซียวถิงเยี่ยนรีบเตือนขึ้นว่า “หยุนหลวน อย่าใช้พลังยุทธภายใน”