เขาจะต้องทำให้ชาวแคว้นเหลียงได้เห็นกับตา ว่าฟ่านถงมิใช่ขันทีที่รู้จักแต่ประจบสอพลอ คอยเอาพระทัยฝ่าบาทเท่านั้น
ครั้งหนึ่งเขาก็เคยเป็นชายชาตรีผู้เปี่ยมเลือดร้อน เคยมีใจซื่อตรง คิดปกป้องบ้านเมือง อยากเป็นอ๋องแม่ทัพใหญ่ที่ผู้คนต่างเคารพยกย่อง
เดิมทีเขาคิดว่าชั่วชีวิตนี้คงไม่มีวันได้รอคอยช่วงเวลาเช่นนี้
นึกไม่ถึงว่าวันนี้จะมาถึงรวดเร็วถึงเพียงนี้
ครานี้เขาจะทำให้คนที่ดูแคลนเขา กล่าวหาว่าเขาเป็นขันทีชั่ว ได้เห็นให้ชัดว่าแม้ร่างกายจะพิการ เขาก็ยังภักดีต่อแผ่นดินได้อย่างไร
ฟ่านถงโบกแขนขึ้นแล้วตะโกนก้องใส่ทหารแคว้นเหลียงราวเจ็ดหมื่นนาย
“เหล่าทหารหาญ… แม่ทัพใหญ่แห่งหนันฉูถูกกองทัพเราทำร้ายจนบาดเจ็บสาหัสและสิ้นใจแล้ว บัดนี้เมืองจวินไร้ผู้นำ ตกอยู่ในความโกลาหล นี่คือโอกาสดีที่สุดที่เราจะบุกโจมตีและตีฝ่าเข้าเมืองจวิน ขอให้พวกเจ้าติดตามข้าบุกเข้าไป ร่วมแรงร่วมใจกันสร้างเกียรติยศของพวกเรา!”
“ศึกครั้งนี้ย่อมทำให้ชื่อของพวกเราถูกจารึกไว้ในประวัติศาสตร์ ทั้งยังพลิกสถานการณ์ระหว่างแคว้นเหลียงกับหนันฉู… แคว้นเหลียงจะสร้างความรุ่งโรจน์และความสำเร็จครั้งใหม่ได้ก็เพราะพวกเรา พี่น้องทั้งหลาย เพื่อเกียรติยศของพวกเรา บุกไป!”
ฟ่านถงควบม้านำหน้า พุ่งตรงไปยังประตูเมืองจวิน
ทหารราวเจ็ดหมื่นนายขานรับเสียงดัง ดวงตาแต่ละคู่ฉายแววฮึกเหิม ก่อนจะติดตามฟ่านถงบุกทะยานไป