โจวชิงเหยียนสวมกระโปรงผ้าโปร่งเนื้อนุ่มสีเขียวอมฟ้า เนื้อผ้าอ่อนนุ่มแนบสนิทไปกับเรือนร่างอรชรอ้อนแอ้น ขับเน้นส่วนเว้าส่วนโค้งเย้ายวนใจของนางให้เด่นชัด
รูปร่างของนางงดงามอ่อนช้อย อกอิ่มเอวคอด สะโพกผาย
บุรุษใดได้เห็น ต่างเลือดกำเดาพุ่งพล่าน โลหิตในกายเดือดพล่านราวกับลุกไหม้ จนลุ่มหลงคลั่งไคล้
บนใบหน้าของนางมีผ้าขาวผืนหนึ่งปิดบังโฉมงามล่มเมืองเอาไว้
ดวงตาคู่งามนั้นเย้ายวนตรึงจิต สะกดใจผู้คน
ไม่ว่าจะเป็นรูปร่างหรือหน้าตา ล้วนเป็นโฉมงามที่หาได้ยากยิ่งในใต้หล้า
ข้อเท้าขาวผ่องเนียนนุ่มทั้งสองข้างสวมกระดิ่งทองไว้
ยามเคลื่อนไหวไปตามท่วงท่าร่ายรำอันอ่อนช้อย กระดิ่งก็ส่งเสียงใสกังวานไพเราะ
เซียวกั๋วจ้างนั่งอยู่บนที่นั่งสูง มือถือจอกสุรา พลางชื่นชมท่วงท่าร่ายรำอันงดงามชวนตะลึงด้วยความสนอกสนใจ
เขาค่อย ๆ เคลิบเคลิ้มไปกับภาพเบื้องหน้า
แววปรารถนาเร่าร้อนวูบไหวอยู่ในดวงตา
เมื่อการร่ายรำจบลง เขายังคงเหม่อลอยอยู่นานกว่าจะได้สติ
แม่เล้าสวมอาภรณ์สีแดงกุหลาบ แต่งหน้าจัดจ้าน ดูเย้ายวนมีเสน่ห์ยิ่ง
นางลอบสังเกตสีหน้าของเซียวกั๋วจ้าง ครั้นเห็นดวงตาที่หลงใหลคู่นั้น ก็พึงพอใจจนยกยิ้มมุมปาก
นางคุกเข่าลงข้างเซียวกั๋วจ้างอย่างประจบประแจง ก่อนเอ่ยถามเสียงเบาอย่างระมัดระวังว่า “ท่านกั๋วจ้าง ท่านเห็นว่ารำชุดใหม่ที่ชิงเหยียนคิดขึ้นเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ?”
เซียวกั๋วจ้างเงยหน้าหัวเราะ แล้วหยิบตั๋วเงินหลายใบออกมา ขว้างไปทางโจวชิงเหยียนอย่างแรง “งดงามยิ่ง... ให้รางวัล...”