หมอเทวดาหลู่รีบพยักหน้ารับ จากนั้นก็พาอวี๋ชิงออกไปยังห้องปรุงยาเพื่อคิดค้นยาถอนพิษที่กล่าวถึง
หวงชิวเหลียนมองไปรอบห้อง เมื่อเหลือเพียงนางกับเซียวถิงเยี่ยน ใจก็พลันหวั่นไหว นางเป็นฝ่ายขยับเข้าไปใกล้ คิดจะโผเข้าสู่อ้อมแขนของเขา
ใครจะรู้ว่าเซียวถิงเยี่ยนกลับเอนกายลงกะทันหัน หลบเลี่ยงนางไป
“เปิ่นหวังเหน็ดเหนื่อยอยู่บ้าง อาหลวน เปิ่นหวังขอพักสายตาสักครู่ได้หรือไม่?”
หวงชิวเหลียนคว้าได้เพียงอากาศ เกือบล้มลงกับพื้น นางฝืนประคองร่างให้มั่น แล้วฉีกยิ้มอ่อนโยนให้เซียวถิงเยี่ยนด้วยมุมปากที่แข็งเกร็ง
“อืม อาเยี่ยนพักเถิด ข้าจะอยู่เฝ้าที่นี่”
เซียวถิงเยี่ยนเม้มปาก ยิ้มตอบนาง ก่อนจะไม่สนใจนางอีกและหลับตาลง
หวงชิวเหลียนร้อนใจแทบแย่ นางมองใบหน้ายามหลับอันหล่อเหลาของเซียวถิงเยี่ยน ดวงตาทั้งคู่แทบจ้องจนไม่กะพริบ
ช่างหล่อเหลายิ่งนัก
รูปหน้า คิ้วตา สันจมูก และริมฝีปากของเขา ล้วนงดงามพอเหมาะพอดีทุกส่วน บนโลกนี้จะมีคนที่สมบูรณ์แบบเช่นนี้ได้อย่างไร?
ยิ่งหวงชิวเหลียนมอง ใจก็ยิ่งกระวนกระวาย นางรู้สึกราวกับวันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้าเหลือเกิน
เวลาค่อย ๆ ล่วงเลยไปทีละน้อย
ทว่าอวี๋ชิงก็ยังไม่กลับมาเสียที
นางเริ่มเดินวนเวียนไปมาไม่หยุดอยู่ภายในห้อง...
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าใด เซียวถิงเยี่ยนก็ฟื้นขึ้นมาอย่างช้า ๆ เขาลุกขึ้นนั่ง มองหวงชิวเหลียนที่เดินวนไปวนมา
“อาหลวน เป็นอะไรไป?”
หวงชิวเหลียนตั้งสติ ก่อนเผยยิ้มหวานให้เขา “ไม่มีอะไร ข้าเพียงกังวลว่าทางอวี๋ชิงจะเกิดเหตุไม่คาดคิด”