สีหน้าของเซียวหลิงซีดเผือดลงในชั่วพริบตา
นางเงยหน้าขึ้นฉับพลัน มองเซียวจื่ออวี้อย่างไม่อยากเชื่อสายตา “ท่านอาห้า...ท่าน...”
เซียวจื่ออวี้หุบยิ้ม มุมปากไร้ร่องรอยความขบขัน ใบหน้ามีเพียงความเย็นชา
เขาตัดบทเซียวหลิงเสียงเย็น “หากไม่ยินยอม ก็จงกลับไปเสียเดี๋ยวนี้ ข้าจะออกจากคุกใต้ดินแห่งนี้ นับแต่นี้เป็นต้นไป ความเป็นความตายของเจ้า ไม่เกี่ยวข้องกับข้าและตระกูลเซียวอีก”
กล่าวจบ เขาก็ลุกขึ้นยืน ทำท่าจะเดินไปทางประตู
เซียวหลิงตกใจจนขวัญหนี นางทรุดเข่าลงกับพื้นดังตุบ คว้าชายแขนเสื้อเซียวจื่ออวี้ไว้ “ท่านอาห้า อย่าไป ข้า...ข้าจะทำตามที่ท่านสั่ง ขอท่านอย่าทอดทิ้งข้าเด็ดขาด”
แววขบขันอันบิดเบี้ยววาบผ่านดวงตาเซียวจื่ออวี้ เขายกมือขึ้นตบแก้มเซียวหลิงเบา ๆ “จงเชื่อฟังแต่โดยดี เจ้าจึงจะมีชีวิตอยู่ได้นาน...เซียวหลิง เข้าใจหรือไม่”
เซียวหลิงพยักหน้าทั้งน้ำตา
“ท่านอาห้า ข้าเข้าใจแล้ว ข้าไม่กล้าขัดคำท่านอีก ขอท่านเมตตายกโทษให้ข้าสักครั้ง”
เซียวจื่ออวี้กลับไปนั่งอีกครั้ง เขาไขว่ห้างเอนกายพิงพนักเก้าอี้ ใช้นิ้วเคาะโต๊ะข้างกายเบา ๆ
“เช่นนั้นก็เริ่มได้”
เขามองเซียวหลิงด้วยแววตาสนอกสนใจ
เซียวหลิงข่มกลั้นความน้อยเนื้อต่ำใจและความคับแค้นในอก คุกเข่าอยู่บนพื้นแล้วขยับเข้าไปหาไก่เป็ดทีละน้อย
จากนั้นนางก็ยกแขนสั่นเทาหยิบขาเป็ดที่เปื้อนดินบนพื้นขึ้นมา
นางสะอื้นสองสามครั้ง ก่อนฝืนกลืนความอัปยศอดสูลงไป แล้วกัดกินขาเป็ดอย่างยากลำบาก