“ฮูหยินผู้เฒ่าใช้กำลังลับที่ซ่อนเร้นเป็นครั้งสุดท้ายของตระกูลเซียว ทุ่มเททุกวิถีทางเพื่อชิงตัวเซียวจื่ออวี้ออกมา สถานที่อันตรายที่สุดกลับเป็นสถานที่ปลอดภัยที่สุด ไม่มีผู้ใดคาดคิดว่าเซียวจื่ออวี้จะซ่อนตัวอยู่ในตระกูลสือ ยิ่งไม่มีผู้ใดรู้ว่าเซียวจื่ออวี้ในคุกหลวงนั้นมิใช่ตัวจริงมานานแล้ว”
สือไห่มองเซียวไต้ด้วยความไม่อยากเชื่อ สิ่งที่ได้ยินทำให้สมองเขาอื้ออึงราวกับมีเสียงระเบิด เขานิ่งงันไปครู่ใหญ่ ยังไม่อาจเรียกสติกลับคืนมา
เซียวไต้กล่าวต่อไปตามลำพัง แววตาของนางพลุ่งพล่านด้วยความคลุ้มคลั่งและเคียดแค้นอย่างสุดขั้ว
“ผู้ที่ร่วมมือกับฮูหยินผู้เฒ่าจากภายในและภายนอก นอกจากเซิ่งกุยแล้วก็ไม่มีผู้อื่นแน่ เขาต้องเป็นผู้ช่วยฮูหยินผู้เฒ่าเซียวชิงตัวเซียวจื่ออวี้ออกมา พฤติกรรมของบิดาเจ้าผิดแผกไปถึงเพียงนี้ ทั้งยังประหลาดยิ่ง เขาคงถูกพิษกู่ควบคุมจิตสำนึกโดยเซิ่งกุย...”
“หากเจ้าปล่อยให้เรื่องราวดำเนินต่อไปเช่นนี้ ตระกูลสือของเจ้าจะกลายเป็นหมากแก้แค้นของเซียวจื่ออวี้อย่างสิ้นเชิง สือไห่ หรือเจ้ายังจะยืนมองคนทั้งตระกูลสือต้องตกนรกหมกไหม้เพราะตระกูลเซียวอีกครั้งอย่างนั้นหรือ?”
“บิดาเจ้าทำเรื่องต่าง ๆ มากมาย เสี่ยงอันตรายครั้งใหญ่เพื่อไปสวามิภักดิ์ต่อเหลียงอวี่หวง จุดประสงค์คือสิ่งใด เจ้าน่าจะรู้ดียิ่งกว่าผู้ใด เขาเพียงไม่อยากให้ตระกูลสือเกิดเรื่อง...”
คำพูดเหล่านี้ของเซียวไต้ ครึ่งหนึ่งมาจากการคาดเดาของนางเอง อีกครึ่งหนึ่งเป็นเพราะมีคนส่งกระดาษแผ่นหนึ่งมาให้นาง จึงได้ล่วงรู้ข้อมูลสำคัญบางอย่าง