จะมีการฟื้นคืนชีพกลับชาติมาเกิดได้อย่างไร คนผู้นี้เพียงสวมรอยเป็นเซิ่นเอ๋อร์ ก่อกรรมทำชั่วจนหมดสิ้น เขาไม่ใช่หยุนเซิ่นเลยแม้แต่น้อย
หลิวซื่อเงยหน้ามองเซียวถิงเยี่ยน “ท่านให้คนจับเขาไว้ เขาไม่ใช่หยุนเซิ่น... หยุนเซิ่นไม่มีทางบ้าคลั่งและดื้อรั้นเช่นเขา”
“ข้ายอมให้เซิ่นเอ๋อร์ตายไปเสียตั้งแต่แรก ยังดีกว่าให้เขามีโอกาสก่อความวุ่นวายไปทั่วตระกูลหยุน ทำให้ชีวิตพวกเราทุกคนพลิกผันจนไม่เหลือชิ้นดีเช่นนี้”
แววตาของนางฉายความโศกเศร้า ราวกับมองหยุนฟู่ชิงผ่านร่างเซียวถิงเยี่ยน “ท่านแม่ทัพ... หากท่านมีวิญญาณอยู่บนสวรรค์ โปรดช่วยข้าสักครั้ง บอกข้าทีว่าควรทำเช่นไร ข้าฝืนประคองตัวมาโดยตลอด ไม่ยอมจากหลวนเอ๋อร์กับพวกเขาไป... ข้าคิดอยู่เสมอว่า หากแม้แต่ข้าก็จากพวกเขาไป เด็กเหล่านี้คงกลายเป็นกำพร้าพ่อกำพร้าแม่อย่างแท้จริงใช่หรือไม่”
“ข้าสงสารพวกเขา... ข้าไม่อยากจากไป แต่ข้าเหนื่อยเหลือเกิน ข้าอยากหลับตาลงเช่นนี้แล้วหลับไป... ขอเพียงหลับลง ข้าก็จะหลุดพ้นใช่หรือไม่”
ขณะหลิวซื่อกล่าว เปลือกตาก็ค่อย ๆ หนักอึ้งขึ้น
นางเหนื่อยล้าเกินไป จิตใจตึงเครียดจนแทบถึงขีดสุด
ทันทีที่สิ้นคำ นางก็ฝืนต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว ค่อย ๆ หลับตาลง...
หยุนเซิ่นมองการกระทำของหลิวซื่อเงียบ ๆ หัวใจพลันกระตุกวูบ
เขาส่ายหน้า ร้องตะโกนเสียงแหบพร่า “ไม่ ท่านแม่ อย่าจากข้าไป”
เขาคุกเข่าถัดไปหาหลิวซื่อ มือสั่นเทายื่นไปตรวจลมหายใจของนาง