สีพระพักตร์ของฮองเฮาเซียวไม่น่ามองยิ่งนัก นางมองเหลียงเหวินคัง พลางฟังเขากล่าวว่านางอายุมากแล้ว จะเอาแต่ใจอย่างไรก็ควรมีขอบเขต นางเดือดดาลและขุ่นเคืองจนถึงขีดสุด
“เหลียงเหวินคัง คำพูดนี้ของท่านหมายความว่าอย่างไร? ท่านรังเกียจที่หม่อมฉันอายุมาก เป็นหญิงชราที่ความงามร่วงโรยแล้วหรือ? เพราะฉะนั้นท่านจึงเริ่มเบื่อหน่ายหม่อมฉันแล้วใช่หรือไม่?”
“ใช่ หม่อมฉันอายุมากแล้ว ย่อมไม่อ่อนเยาว์และงดงามเท่ากุ้ยเหรินหว่าน นี่ท่านมิใช่เปลี่ยนใจไปมีผู้อื่น เปลี่ยนใจแล้วเริ่มรังเกียจหม่อมฉันหรอกหรือ?”
นางร้องไห้ด้วยความโศกเศร้าสุดแสน ใบหน้าเปี่ยมด้วยความเคียดแค้นขณะมองเหลียงเหวินคัง
เหลียงเหวินคังรู้สึกปวดเศียรเวียนเกล้า เซียวไต้ในอดีตอ่อนโยนและเข้าอกเข้าใจผู้อื่นถึงเพียงนั้น
ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับนาง จู่ ๆ ก็ราวกับกลายเป็นคนละคน
ทั้งปากคอเราะร้ายและไร้เหตุผล
นี่ใช่เซียวไต้คนที่เขารักหรือไม่?
น้ำเสียงของเหลียงเหวินคังเย็นชาลงหลายส่วนโดยไม่รู้ตัว
“เจิ้นไม่สนว่าเจ้าคิดกับเจิ้นอย่างไร จะว่าเจิ้นชอบใหม่ลืมเก่า หรือเปลี่ยนใจไปมีผู้อื่น ก็แล้วแต่เจ้า ตระกูลเซียวปิดจวน เมื่อเป็นความประสงค์ของเซียวกั๋วจ้าง ในฐานะบุตรสาว เจ้าไม่ควรสนับสนุนและปฏิบัติตามหรือ? หรืออยากให้เขาตายตาไม่หลับ? อีกทั้งด้วยสถานการณ์ของเจ้าในยามนี้ ไม่ว่าอย่างไรเจ้าก็ออกจากวังไม่ได้”
“เว้นแต่เจ้าอยากตายกลางถนน ถูกชาวบ้านที่โกรธแค้นขว้างน้ำลายกับผักเน่าใส่จนตาย เจ้าไม่รู้หรือว่า บัดนี้ชาวบ้านทั่วทั้งเมืองหลวงเกลียดชังเจ้าจนเข้ากระดูกดำ?”