เขารับฟังถ้อยคำในใจของหยุนหลวนอย่างอดทนยิ่ง
นางกล่าวไว้มากมาย
นางบอกว่า นางลงมือสังหารเซียวเสวียนรุ่ยด้วยตนเอง บัดนี้นางไม่เกลียดเซียวเสวียนรุ่ยอีกแล้ว
นับแต่นี้ไป คนผู้นั้นจะออกไปจากชีวิตของนางอย่างสิ้นเชิง
ต่อจากนี้ นางจะทุ่มเททั้งใจเพื่อมีชีวิตอยู่เพื่อเซียวถิงเยี่ยน
เซียวถิงเยี่ยนต่างหากคือที่พึ่งพิงและพรหมลิขิตของนาง
แววตาของหยุนเฟิงไหววูบ เขาพลันนึกถึงเรื่องที่หยุนหวยเคยแอบบอกว่า องค์รัชทายาทแห่งแคว้นเหลียงมีใจให้หยุนหลวน
เขาถามออกมาโดยไม่รู้ตัวว่า “หนูสี่ เจ้าชอบเยี่ยนอ๋องจริง ๆ หรือซาบซึ้งที่เขาทุ่มเทให้เจ้ามากมายเพียงนั้น?”
“หากวันหน้า มีบุรุษผู้โดดเด่นอีกคนปรากฏตัวขึ้น และยอมทุ่มเททุกสิ่งเพื่อเจ้า เจ้าจะยังคงเลือกเยี่ยนอ๋องอย่างแน่วแน่หรือไม่?”
หยุนหลวนชะงัก นางเงยหน้ามองหยุนเฟิง ไม่เข้าใจว่าเหตุใดเขาจึงถามเช่นนี้ขึ้นมา
นางตอบโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย “อาเยี่ยนทุ่มเทให้ข้ามากมายถึงเพียงนี้ ข้าย่อมซาบซึ้งใจ แต่ข้ารู้ชัดเจนยิ่งว่าความซาบซึ้งกับความรักเป็นคนละเรื่องกัน พี่รอง ข้าบอกเจ้าได้อย่างมั่นใจว่า ข้าชอบอาเยี่ยน ชอบเขายิ่งนัก”
“เซียวเสวียนรุ่ยตายแล้ว ข้าจึงรักเขาได้อย่างหมดใจ”
ก่อนหน้านี้ การมีอยู่ของเซียวเสวียนรุ่ยเป็นเสมือนหนามที่ปักอยู่ในใจนาง
นางเกลียดเซียวเสวียนรุ่ย กล่าวได้ว่าตั้งแต่แรกเริ่ม เขาก็ครอบครองความสนใจและกำลังใจของนางไปเสียส่วนใหญ่
ก่อนหน้านี้นางหลบเลี่ยงความรักของเซียวถิงเยี่ยนครั้งแล้วครั้งเล่า ขณะที่ต้องแบกรับความแค้นนองเลือดของตระกูล นางไม่อยากคิดเรื่องรักใคร่หรือความผูกพันระหว่างชายหญิงเลยจริง ๆ