นางรู้ดีว่าตนไม่ควรคิดเพ้อฝัน เขาเป็นฮ่องเต้ ชั่วชีวิตนี้ย่อมมิได้มีสตรีเพียงคนเดียว
การโปรดปรานเหล่าสนมและสืบทอดทายาท เป็นหน้าที่และความรับผิดชอบของผู้เป็นจักรพรรดิ
ในฐานะฮองเฮา นางก็ไม่อาจหึงหวงจนไร้เหตุผลเพียงเพราะเรื่องนี้
ทว่านางกลับอดคิดไม่ได้ว่า ค่ำคืนนี้เหลียงอวี่หวงปฏิบัติต่อเต๋อเฟยเช่นไร
เฝิงซู่ชิงทุกข์ทรมานใจยิ่งนัก ลืมตารอจนฟ้าสาง
จิตใจของนางหม่นหมองเป็นพิเศษ
นางเคยบอกตนเองว่าจะไม่เจ็บปวดเพราะเหลียงอวี่หวง
แต่เขาเพิ่งดีกับนางเพียงไม่กี่ครั้ง นางก็อดใจหวั่นไหวต่อเขาอีกคราไม่ได้
เฝิงซู่ชิงนึกหงุดหงิดตนเอง นางอดด่าตัวเองในใจไม่ได้ “ช่างไร้ประโยชน์เสียจริง มิใช่บอกแล้วหรือว่าจะไม่ยึดติดกับความรักระหว่างชายหญิง เฝิงซู่ชิง บัดนี้เจ้ากำลังทำสิ่งใดอยู่?”
“เขาเป็นฮ่องเต้ สตรีในวังหลังล้วนเป็นสตรีของเขา หากเจ้าทุกข์ใจเพราะเรื่องนี้ ต่อไปมิยิ่งทรมานและเจ็บปวดกว่าเดิมหรือ?”
เฝิงซู่ชิงไม่อยากนอนต่ออีก นางจึงลุกขึ้นทันที
นางตั้งใจใช้น้ำเย็นล้างหน้า
ทิงอวี่เห็นดวงตาแดงก่ำและใบหน้าซีดเซียวของเฝิงซู่ชิง ก็เอ่ยอย่างเวทนา “เหนียงเหนียง...เมื่อคืนท่านมิได้นอนใช่หรือไม่...เป็นเพราะฝ่าบาทเสด็จไปตำหนักหย่งเหอหรือเพคะ?”
เฝิงซู่ชิงส่ายหน้าเบา ๆ ปากแข็งตอบว่า “ไม่ใช่ เจ้าอย่าเดาส่งเดช เปิ่นกงเพียงฝันร้ายเท่านั้น...พักสักหน่อยก็หายแล้ว ไม่เป็นไร”
ทิงอวี่ถอนหายใจ นางไม่เชื่อเลยว่าเหนียงเหนียงจะไม่รู้สึกอะไร
เหนียงเหนียงเพียงปากไม่ตรงกับใจเท่านั้น