เสิ่นฮ่วนจือแทบเสียสติ เขาทรุดลงนั่งกับพื้น ใช้ฝ่ามือกุมใบหน้าแน่น ก่อนจะสะอื้นร่ำไห้ออกมาอย่างอดกลั้นไม่ไหว
“เหตุใดถึงเป็นเช่นนี้ได้?”
“หลู่ฉีเจ้าสารเลวนั่น ฆ่าเสิ่นเจียวได้อย่างไร? เสิ่นเจียวรักเขาถึงเพียงนั้น เหตุใดเขาจึงไม่เห็นค่า กลับลงมือฆ่านางเสียเอง”
“ที่เสิ่นเจียวยอมสวามิภักดิ์ต่อแคว้นเหลียง ช่วยแคว้นเหลียงทำงาน สิ่งที่นางทำทั้งหมดก็เพื่อช่วยเขามิใช่หรือ? ครั้งนั้นหลู่ฉีถูกพิษกู่ เกือบเอาชีวิตไม่รอด เป็นอาจารย์ของเจ้า เพื่อช่วยหลู่ฉี จึงยอมเสียสละตนเอง เข้าร่วมเผ่าอู๋กู่ กลายเป็นบุตรบุญธรรมของเซิ่งหนี่ว์แห่งแคว้นเหลียงผู้นั้น นับแต่นั้นก็เดินบนเส้นทางที่มิอาจหวนคืน”
เสิ่นเจียวทุ่มเทเพื่อหลู่ฉีถึงเพียงนั้น เขาไม่รู้จักสำนึกบุญคุณก็แล้วไป ทว่ายังลงมือฆ่าเสิ่นเจียวด้วยตนเองอีก
หลู่ฉีเป็นเดรัจฉานอกตัญญูไร้หัวใจ
เขาจะฆ่าหลู่ฉี เขาจะแก้แค้นให้เสิ่นเจียว
เสิ่นฮ่วนจือสะอื้นคร่ำครวญเสียงต่ำ ราวกับสัตว์ร้ายที่ถูกขังอยู่ในกรง
เสิ่นฉงซานได้แต่ปลอบประโลมอารมณ์ของเสิ่นฮ่วนจืออย่างจนปัญญา
แต่เสิ่นฮ่วนจือตื่นเต้นจนเกินไป สุดท้ายเสิ่นฉงซานจึงจำต้องวางยาสลบเขา ทำให้เขาหมดสติและสงบลงชั่วคราว
ชานเยว่ถอนหายใจ มองเสิ่นฉงซาน “คุณชายเสิ่น ท่านพาอาจารย์เสิ่นกลับห้องไปพักก่อนเถิด เรื่องนี้พวกเราหุนหันพลันแล่นไม่ได้ ควรวางแผนให้รอบคอบเสียก่อน”
เสิ่นฉงซานพยักหน้า ประคองเสิ่นฮ่วนจือที่หมดสติจากไป