“ท่านแม่ นี่คือหลานชายคนแรกของท่านเชียวนะ ท่านดูสิว่าเขาหน้าตาเหมือนผู้ใด”
ร่างของหลิวซื่อพลันแข็งค้างอยู่ตรงนั้น
นางไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย ดวงตาไม่กะพริบ จ้องมองเด็กน้อยในอ้อมแขน
หัวใจของนางพลันถูกกระทบอย่างรุนแรง
จากนั้นดวงตาก็แดงก่ำขึ้นโดยไม่รู้ตัว
หลานชายคนแรก... นางเองก็ได้เป็นท่านย่าแล้ว
นึกไม่ถึงเลยว่าในชั่วชีวิตนี้ นางยังจะมีโอกาสได้อุ้มหลานชาย
แม้เครื่องหน้าของเด็กน้อยยังไม่เข้าที่ ทว่าคิ้วตาและรูปหน้านั้นช่างคล้ายหยุนฟู่ชิงยิ่งนัก
หลิวซื่อพลันกลั้นไม่อยู่ นางรีบส่งเด็กให้หยุนเฟิง ก่อนเบือนหน้าหนี แล้วใช้มือปิดปาก สะอื้นไห้เสียงแผ่วอย่างสุดจะควบคุม
หยุนหลวนโอบแขนนางไว้อย่างกระวนกระวาย ก่อนปลอบเสียงเบา “ท่านแม่ เป็นอะไรไป เหตุใดจึงร้องไห้เล่า”
หยุนเฟิงเองก็ทำอะไรไม่ถูกอยู่บ้าง
เฉินหย่งเหอมองหลิวซื่อด้วยความห่วงใย “ท่านแม่ อย่าร้องไห้เลย เกิดอะไรขึ้นหรือ”
หลิวซื่อหัวเราะพลางเช็ดน้ำตา นางตบหลังมือหยุนหลวนเบาๆ จากนั้นจึงยิ้มให้เฉินหย่งเหอ “ข้าไม่เป็นไร เพียงดีใจเหลือเกิน จึงร้องไห้ออกมาเพราะความปลื้มปีติ”
“เด็กคนนี้หน้าตาเหมือนบิดาของพวกเจ้ายิ่งนัก ข้าให้กำเนิดลูกห้าคน ส่วนใหญ่หน้าตาคล้ายข้า ไม่ค่อยมีใครเหมือนบิดาของพวกเจ้าเลย นึกไม่ถึงว่าเด็กคนนี้กลับเหมือนบิดาของพวกเจ้าที่สุด”
“ข้าดีใจจริงๆ! ต่อไปเจ้าหนูนี่ต้องกลายเป็นอ๋องแม่ทัพใหญ่ผู้ห้าวหาญ เกรียงไกรไร้ผู้ต้านทานเช่นบิดาของพวกเจ้าเป็นแน่”