ร่างของฟ่านถงพลันแข็งทื่อขึ้นมา
เขาก้มมองลงไป ก็เห็นหยุนหลวนที่ตายไปแล้วกลับลุกขึ้นนั่งราวกับฟื้นคืนชีพ ทั้งยังส่งยิ้มหวานให้เขา
“โอ้? เจ้าคิดจะเอาศพข้าไปผูกไว้ท้ายม้าแล้วลากไปหรือ? วิธีเหยียดหยามผู้คนเช่นนี้นับว่าไม่เลว อีกประเดี๋ยวข้าจะมัดเจ้าไว้ท้ายม้าของข้า แล้วลองดูสักหน่อยว่าผลจะเป็นเช่นไร”
ฟ่านถงเบิกตากว้างอย่างอดไม่ได้ เขามองหยุนหลวนที่ฟื้นจากความตายอย่างไม่อยากเชื่อ ทันใดนั้นคล้ายมีบางสิ่งวาบผ่านความคิด
เขาตะโกนเสียงสั่น “เจ้า...เจ้ายังไม่ตายหรือ? จงใจหลอกข้าใช่หรือไม่?”
หยุนหลวนยกมุมปาก ก่อนหัวเราะเย็นชา
“คนโง่เขลาอย่างเจ้า สมควรถูกหลอกแล้ว”
“เจ้าคิดหรือว่าพิษเพียงนิดเดียวจะเอาชีวิตข้าได้? พิษของพวกเจ้า เมื่ออยู่ต่อหน้าเม็ดถอนพิษที่หมอเทวดาหลู่ปรุงขึ้น ก็ไม่อาจต้านทานได้เลย”
นางถูกพิษจริง ทว่านางกินเม็ดถอนพิษของหมอเทวดาหลู่ไว้ล่วงหน้า จึงไม่เกิดอาการกำเริบ
นางแสร้งทำเป็นถูกพิษเพื่อซ้อนแผนตามแผนการเดิม ทุกสิ่งที่นางทำล้วนมีจุดประสงค์เพื่อทำให้องค์หญิงหนีหวงตายใจ
คิดไม่ถึงว่าพวกเขาจะหลอกง่ายถึงเพียงนี้ เพราะมั่นใจในตนเองเกินไป เพียงออกแรงไม่เท่าใดก็หลอกพวกเขาเข้ามาได้หมด
ยามนี้ฟ่านถงเองก็เข้าใจทุกอย่างแล้ว
เขาเดือดดาลขึ้นมาทันที “ดีนี่ เจ้าซ้อนแผนตามแผนเดิม แล้วจับเต่าในไหใช่หรือไม่? หยุนหลวน เจ้าน่าชังยิ่งนัก...แต่ถึงเจ้าไม่ตายแล้วจะทำอะไรได้? ทหารในเมืองของเจ้าหนีไปหมดแล้ว รอดูเถิด ข้าจะจับเจ้า แล้วสับร่างเจ้าเป็นหมื่นชิ้น!”