นางกำนัลที่คอยปรนนิบัติชานเยว่ล้วนเป็นคนของเผ่าอู๋กู่ ทว่ายามนี้นางกลับพบว่า ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใด นางกำนัลเหล่านั้นเริ่มทำตามคำสั่งต่อหน้า แต่กลับขัดขืนลับหลัง เรื่องที่กระทำล้วนข้ามหัวนางไปฟังพระบัญชาของรัชทายาท
เรื่องนี้ทำให้ชานเยวี่ยไม่พอใจยิ่งนัก อีกทั้งยังก่อเกิดความรู้สึกหวาดหวั่นอยู่หลายส่วน
แม้นางจะชื่นชอบรัชทายาทเพียงใด แต่นางก็ไม่ต้องการสูญเสียอำนาจของตนไปจนหมดสิ้น
หากถึงวันที่ไร้อำนาจไร้บารมี รัชทายาทจะยังทรงใส่ใจนางเช่นทุกวันนี้หรือไม่?
ชานเยว่ย่อมไม่เชื่อเช่นนั้น
มีเพียงอำนาจที่กำไว้ในมือเท่านั้น จึงจะเป็นของตนอย่างแท้จริง
ร่างของนางกำนัลสั่นสะท้าน รีบกล่าวขออภัยและวิงวอนว่า “เซิ่งหนี่ว์โปรดระงับโทสะ... บ่าวมิได้ตั้งใจปิดบังเซิ่งหนี่ว์”
“บ่าวเพียงกลัวว่าเซิ่งหนี่ว์จะก่อเรื่องขัดพระทัยรัชทายาทอีก เพราะเรื่องของพระองค์”
นางกำนัลผู้นี้มีนามว่าไต้เยว่ นางติดตามชานเยว่มาหลายปี ย่อมภักดีต่อชานเยว่อย่างสุดหัวใจ
แต่ก่อนหากมีเรื่องใดเกิดขึ้นกับคนข้างกายองค์รัชทายาท เซิ่งหนี่ว์ก็มักก้าวก่ายเกินหน้าที่ จัดการคนของพระองค์ รัชทายาทไม่โปรดให้ผู้ใดเข้ามายุ่งเรื่องของพระองค์ที่สุด แม้จะเป็นเซิ่งหนี่ว์ก็ไม่มีข้อยกเว้น
ทว่าเซิ่งหนี่ว์กลับมองไม่เห็นเรื่องนี้ ทั้งยังล่วงเกินขีดจำกัดของรัชทายาทซ้ำแล้วซ้ำเล่า ท้าทายความอดทนของพระองค์ พวกนางหวังจากใจจริงว่าเซิ่งหนี่ว์จะไม่หวาดระแวงไปเสียทุกเรื่อง เพื่อไม่ให้ความสัมพันธ์กับรัชทายาทตึงเครียดจนยากจะคลี่คลาย