“คนที่วางยาเฝิงซู่ชิงไม่ใช่ข้า แต่เป็นฟู่จืออวี้ เรื่องนี้ท่านพ่อรู้มานานแล้ว ทว่ากลับปิดข่าวไว้ ไม่แพร่งพรายออกไป ซ้ำยังให้ข้าแบกรับความผิดแทนฟู่จืออวี้ ท่านพ่อ ข้าไม่เข้าใจ เหตุใดท่านจึงทำเช่นนี้?”
“ข้าเป็นบุตรชายของท่าน เป็นลูกแท้ ๆ ทั้งยังเป็นบุตรชายสายตรงเพียงคนเดียว ต่อไปกิจการของตระกูลฟู่ย่อมตกทอดมาถึงข้า ท่านรังเกียจข้าถึงเพียงนี้เชียวหรือ ถึงได้ปล่อยให้ข้าแบกรับชื่อเสียงฉาวโฉ่ จนต่อไปไม่อาจเชิดหน้าชูตาต่อหน้าผู้ใดได้อีก?”
ก่อนหน้านี้ เมื่อบิดาพาเขามาถึงหน้าประตูตระกูลเฝิง บ่าวข้างกายก็บอกเขาว่า ที่แท้บิดารู้มานานแล้วว่าคนวางยาเฝิงซู่ชิงไม่ใช่เขา
ฟู่จืออวี้ถูกลงโทษด้วยไม้เรียวสิบครั้ง บัดนี้ยังถูกกักบริเวณให้คุกเข่าอยู่ในศาลบรรพชน
เมื่อความจริงกระจ่างแล้ว เขาก็ไม่เข้าใจว่าเหตุใดบิดายังให้เขามาแบกหนามขอขมาตระกูลเฝิง
คนที่ควรมาขอขมาไม่ใช่ฟู่จืออวี้หรือ? เหตุใดจึงเป็นเขา?
ฟู่เหวินเซิงรีบลุกขึ้น มองไปทางประตู
เขาถลาเข้าไปหาฟู่หมิงเจา คว้าคอเสื้ออีกฝ่ายไว้แน่น แล้วถามเสียงต่ำทีละคำว่า “เรื่องนี้ใครบอกเจ้า?”
เขาสั่งให้คนปิดข่าวไปแล้วแท้ ๆ
ผู้ที่รู้เรื่องนี้มีเพียงไม่กี่คน
ฮูหยินฟู่กับฮูหยินเฝิงไม่มีทางโง่เขลาถึงขั้นนำเรื่องไปแพร่งพรายด้วยตนเอง
ฟู่หมิงเจารู้ได้อย่างไรว่าคนวางยาคือฟู่จืออวี้
เมื่อเห็นปฏิกิริยาของฟู่เหวินเซิง หัวใจของฟู่หมิงเจาก็เย็นเยียบไปกว่าครึ่ง
“ที่แท้ท่านก็รู้ว่าข้าไม่ได้ทำ…แต่ท่านก็ยังโยนความผิดมาให้ข้า”
ฟู่เหวินเซิงไม่อยากทำให้เรื่องยุ่งยากไปกว่านี้ เขาเพียงต้องการสะสางเรื่องนี้ให้เร็วที่สุด เพื่อให้ทุกอย่างกลับคืนสู่ความสงบ
ฟู่จืออวี้กำลังจะเข้าวังเป็นพระสนม นี่เป็นโอกาสหาได้ยากของตระกูลฟู่ เขาจะไม่มีวันปล่อยให้โอกาสนี้หลุดลอยไปต่อหน้าต่อตา