“ยิ่งเจ้าสังหารผู้คนมากเท่าใด ก่อกรรมมากเท่าใด เจ้าก็ยิ่งไม่มีวันหันกลับได้อีก บาปกรรมเหล่านั้น สุดท้ายย่อมย้อนคืนสนองเจ้า รวมถึงคนที่เจ้าใส่ใจด้วย”
“หยุนเซิ่น เจ้าจะต้องเสียใจแน่ สักวันเจ้าจะเสียใจ...”
หยุนเซิ่นกำหมัดแน่น ก่อนแผดเสียงคำรามอย่างเสียสติ
“ไม่ ข้าไม่มีวันเสียใจ ท่านพ่อ อย่ามามีอิทธิพลต่อข้าอีกเลย... แม้ตายข้าก็ไม่เสียใจ ข้ารู้ดีว่าตนกำลังเดินอยู่บนเส้นทางเช่นไร”
สิ้นเสียงคำราม เขาก็ลืมตาขึ้น เหงื่อกาฬชุ่มโชกกาย พลันลุกขึ้นนั่ง
เขาควบคุมเสียงสะอื้นร่ำไห้ไม่ได้
สองมือกุมใบหน้าแน่น ภายในใจมีแต่ความทุกข์ทรมาน
“ท่านพ่อ ท่านพ่อ!”
“โปรดอภัยให้บุตรชายด้วย ที่ไม่อาจทำตามคำสั่งสอนของท่าน ไม่อาจเป็นผู้จงรักภักดีต่อฮ่องเต้ รักแผ่นดิน เป็นคนเที่ยงธรรมผ่าเผยได้อีกต่อไป”
เขาหันกลับไม่ได้แล้ว
และเขาก็ไม่คิดจะหันกลับด้วย!
เขารู้ดีว่าเหตุใดคืนนี้ตนจึงฝันถึงบิดา ทั้งหมดเป็นเพราะลึก ๆ ในใจ กำลังต่อสู้ดิ้นรนและลังเลอย่างหนักเท่านั้น
ทว่าความฝันนี้กลับดูเหมือนจะทำให้เขายิ่งแน่วแน่ต่อความตั้งใจที่จะเดินหน้าต่อไป
หยุนเซิ่นนอนไม่หลับอีกแล้ว
เขาหยิบเสื้อมาสวมคลุม ก่อนลงจากเตียง
เขาเปลี่ยนเป็นชุดราตรีสีดำ อาศัยความมืดของรัตติกาลอำพรางกาย ลอบออกจากจวนแม่ทัพอย่างเงียบเชียบ
เขาใช้วิชาตัวเบาเหินทะยานไปตลอดทาง
หนึ่งชั่วยามให้หลัง เขาก็มาถึงสุสานตระกูลหยุน นอกเมืองหลวง
ผ่านไปครึ่งเค่อ เขาก็เปิดกลไกที่ติดตั้งไว้ในสุสาน