แววหวาดหวั่นวูบผ่านดวงตาของอินหลิง ใบหน้าซีดขาวลงเล็กน้อยขณะมองฟางชิงฉือ “เจ้าคิดจะทำอะไรกันแน่? เรื่องคราวนั้นก็ไม่ใช่ความผิดของข้าทั้งหมด เห็นชัดว่าเจ้าเป็นฝ่ายลงมือกับข้าก่อน ข้าเพียงปกป้องตนเองเท่านั้น...”
“ข้าไม่เคยคิดจะเป็นปรปักษ์กับเจ้า หรือทำให้เจ้าต้องตาย”
ฟางชิงฉือแค่นหัวเราะ ใบหน้าเต็มไปด้วยความอำมหิต
“เจ้าอาจไม่ได้คิดทำให้ข้าตาย แต่สิ่งที่เจ้าทำก็แทบไม่ต่างกัน ไม่ว่าอย่างไร ข้าถูกอ๋องรังเกียจก็เพราะเจ้า บัญชีนี้ข้าต้องคิดกับเจ้าให้กระจ่าง...”
“ข้าไม่ทำอะไรเจ้า ขอเพียงเจ้าทนไม้เรียวห้าสิบครั้งไหว ข้าก็จะให้เจ้าจากไปทันที นับแต่นี้ความแค้นระหว่างเราสองคนเป็นอันสิ้นสุด ข้าจะไม่หาเรื่องเจ้าอีก”
อินหลิงชะงัก นางไม่เชื่อว่าฟางชิงฉือจะยอมให้เรื่องจบลงง่าย ๆ เพียงแค่ตีนางด้วยไม้เรียวห้าสิบที อีกฝ่ายต้องหมายเอาชีวิตนางเป็นแน่
ทว่าฟางชิงฉือไหนเลยจะยอมให้อินหลิงเลือก นางไม่แม้แต่จะฟังคำตอบของอินหลิง ก็สั่งให้คนจับอินหลิงพาดไว้บนแผ่นไม้
บ่าวรับใช้ร่างกำยำสองคนชูไม้พลองหนาหนักในมือขึ้น แล้วฟาดลงบนร่างอินหลิงอย่างแรง
เสียงปึงปังดังก้องไปทั่วบริเวณ
อินหลิงอดร้องออกมาไม่ได้
“อ๊า เจ็บ...”
จากนั้นเสียงไม้เรียวดังเปรี้ยงปร้างต่อเนื่องไม่ขาดสาย
แรกเริ่มอินหลิงยังรู้สึกถึงความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ทว่าผ่านไปไม่นาน ความเจ็บก็ทำให้นางชาไปทั้งตัว
โลหิตไหลรินจากร่างไม่หยุด
ความหนาวเย็นแผ่ซ่านขึ้นมาทีละระลอก