หยุนเซิ่นยกมุมปาก ก่อนหัวเราะเบา ๆ สีหน้าเปี่ยมด้วยความมั่นใจว่าทุกสิ่งอยู่ในกำมือ
ตั้งแต่แรก เขาก็คิดสังหารซือหลี่อยู่แล้ว
เขาไม่เคยคิดจะให้ซือหลี่มีชีวิตกลับไป... เขาใช้ตนเองเป็นเหยื่อล่อ ล่อซือหลี่มายังย่านซีเฉิงซึ่งมีผู้คนปะปนหลากหลาย จากนั้นจึงค่อยลงมือกับซือหลี่
เขาเตรียมการไว้อย่างรอบคอบนานแล้ว ทันทีที่ซือหลี่เข้ามาในซีเฉิง คนชุดเทาเหล่านั้นจะยั่วยุซือหลี่กับพวกก่อน แล้วฉวยโอกาสตอนที่อีกฝ่ายไม่ทันระวัง สาดผงพิษออกไป
เมื่อพวกเขาหมดเรี่ยวแรงทั้งร่าง ก็ลงมือสังหารทีละคนอย่างรวดเร็ว หลังสังหารซือหลี่แล้ว คนชุดเทาเหล่านั้นจะจงใจสร้างความวุ่นวาย แล้วโยนความผิดให้เป็นเหตุสังหารโดยไม่เจตนา ถึงเวลานั้นค่อยลบร่องรอยหลักฐานทั้งหมด
ต่อให้เซียวถิงเยี่ยนมาถึงและค้นทั่วทั้งซีเฉิง เกรงว่าก็คงหาพยานหรือเบาะแสใด ๆ ที่ชี้ว่าใครเป็นผู้สังหารซือหลี่ไม่พบ
แผนสังหารครั้งนี้ของหยุนเซิ่นนับได้ว่าไร้ช่องโหว่
ที่เขาพาตงเคอมาดูฉากนี้ ก็เพียงต้องการให้นางรู้ว่า ไม่มีผู้ใดขัดขวางสิ่งที่เขาต้องการได้ เขาอยากให้นางมองเห็นความจริง ยอมรับชะตาโดยเร็ว แล้วก้าวเดินเคียงข้างเขา
หยุนเซิ่นหันไปมองตงเคอ “อาเคอ... เจ้าคิดว่าควรให้ซือหลี่ตายอย่างรวดเร็ว หรือทรมานจนสาสมก่อนแล้วค่อยตาย?”
ตงเคอเม้มริมฝีปาก ดวงตาลึกล้ำจับจ้องหยุนเซิ่น “หากข้าบอกว่าอยากให้เจ้าละเว้นซือหลี่เล่า?”
สีหน้าของหยุนเซิ่นพลันเคร่งขรึม รอยยิ้มที่มุมปากเลือนหายไป