ชายผู้นั้นมีรูปโฉมอ่อนหวานเกินบุรุษ เขาเล่นมีดสั้นในมืออย่างเพลิดเพลิน พลางมองสตรีที่คุกเข่าร่ำไห้อยู่บนพื้นด้วยความสนอกสนใจ
เขาหัวเราะเบา ๆ “เฝิงเจียว สามีของเจ้าตายแล้ว ต่อไปเขาก็คุ้มครองเจ้าไม่ได้อีก ระหว่างเราก็ไม่มีสิ่งใดขวางกั้นแล้ว เจ้ายังไม่ยอมเป็นของข้าอีกหรือ? หึ ไม่ว่าเจ้าจะยินยอมหรือไม่... นับแต่นี้เจ้าเป็นของข้าเพียงผู้เดียว”
“ตามข้าไปเถิด ขอเพียงเจ้ายอมอยู่กับข้า ข้าย่อมให้เจ้าได้กินดีอยู่ดี ทำให้เจ้าเป็นสตรีที่มีความสุขที่สุดในเมืองหลวงแห่งนี้”
ใบหน้าเฝิงเจียวเปื้อนคราบน้ำตา นางเงยหน้ามองชายผู้นั้นอย่างเลื่อนลอย
แววตาของนางค่อย ๆ ฉายความเคียดแค้น
นางกัดฟันกรอด ตวาดใส่ชายผู้นั้น “สือเทา... ไอ้สารเลว เจ้าย่อมต้องตายอย่างอนาถ!”
“เจ้าฆ่าสามีข้า ข้าจะให้เจ้าชดใช้ด้วยชีวิต!”
กล่าวจบ นางก็ยันกายลุกขึ้นจากพื้น ฉวยมีดสั้นในมือเขามา แล้วแทงเข้าที่ท้องของเขาอย่างแรง
สือเทาหรี่ตาหงส์ ก่อนหัวเราะเย็นชาอย่างดูแคลน
เขาหลบการโจมตีของนางได้อย่างว่องไว
มือของเขาคว้าข้อมือนางไว้
เสียงกระดูกลั่นกรอบ เขาหักข้อมือนาง
มีดสั้นร่วงจากฝ่ามือเฝิงเจียว... นางร้องด้วยความเจ็บปวด ก่อนทรุดคุกเข่าลง กุมข้อมือที่ปวดระบมพลางครางครวญ
สือเทากระชากผมนาง ลากนางขึ้นจากพื้น
“นังสารเลวไม่รู้จักบุญคุณ... คุณชายอย่างข้าเลือกเจ้า นับเป็นเกียรติของเจ้าแล้ว ใครจะคิดว่าเจ้ากลับไม่เห็นคุณค่า ทั้งยังหักหน้าข้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า...”