หลิวซื่อทนไม่ไหวอีกต่อไป นางซบลงในอ้อมแขนของเซียวถิงเยี่ยน ก่อนสะอื้นไห้เสียงแผ่ว
คนหลายคนรอคอยกันเช่นนี้นานถึงสองชั่วยามเต็ม
ตอนแรกเฉินหย่งเหอยังคงร้องตะโกน ต่อมาก็หมดเรี่ยวแรง
นางหอบหายใจถี่ นอนอยู่บนเตียงพลางมองหมอเทวดาหลู่ด้วยลมหายใจอ่อนระโหย “ท่านหมอหลู่... ข้า... ข้าไม่มีแรงแล้ว... เกรงว่าคงทนต่อไปไม่ไหว”
หมอเทวดาหลู่ยกแขนเสื้อขึ้นเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก
เขายกมุมปาก ยิ้มให้เฉินหย่งเหอ “ไม่เป็นไร หากไม่มีแรงก็พักสักครู่ก่อน เจ้าสูญเสียเลือดไปมาก ร่างกายจึงไร้เรี่ยวแรง นับเป็นเรื่องปกติ”
เขาล้วงยาเม็ดหนึ่งออกจากอกเสื้อ แล้วป้อนเข้าปากเฉินหย่งเหอ “ยานี้ช่วยบำรุงร่างกาย กินแล้วเจ้าจะมีแรงขึ้น”
“อีกประเดี๋ยวเจ้าฟังคำข้า เมื่อข้าบอกให้ออกแรง เจ้าค่อยออกแรง ฮูหยินน้อยรอง ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องอดทนไว้ หากทนต่อไปไม่ไหว แล้วเด็กในท้องจะทำอย่างไร?”
พอเอ่ยถึงลูก แววตาที่เดิมหม่นหมองของเฉินหย่งเหอก็ค่อย ๆ สว่างขึ้น
นางกลืนยาเม็ดนั้นลงไปอย่างว่าง่าย
“หมอเทวดาหลู่ ข้าจะเชื่อฟังท่าน ท่านให้ข้าทำสิ่งใด ข้าก็จะทำตาม ท่านพูดถูกแล้ว เพื่อลูก ข้าจะยอมแพ้ไม่ได้”
“ข้ายังต้องรออาเฟิงกลับมา เขาจากไปเดือนกว่าแล้ว ข้าคิดถึงเขาเหลือเกิน... ไม่เคยมีครั้งใดที่ข้าคิดถึงเขามากเท่าครั้งนี้”
หยาดน้ำตาใสกระจ่างค่อย ๆ รินไหลจากหางตาของนางทีละหยด
หมอเทวดาหลู่กลั้นความรู้สึกขมปร่าในใจ แล้วให้กำลังใจเฉินหย่งเหอต่อ “เมื่อครู่ข้าได้ยินท่านอ๋องที่บ้านข้าบอกว่า คุณชายรองใกล้จะกลับมาแล้ว กองทัพแคว้นเหลียงถูกกวาดล้างจนสิ้น อีกไม่นานพวกเขาก็กลับมาแล้ว... อดทนไว้นะ คุณชายรองใกล้จะกลับมาพบเจ้าและลูกแล้ว”