คมมีดสีขาวแทงเข้า เนื้อแดงฉานทะลักออกมา นางชักมีดกลับอย่างรวดเร็ว เลือดสดสาดกระเซ็นเปื้อนใบหน้าและร่างกาย
เซียวไต้เห็นภาพนี้แล้วตื่นเต้นยินดีเป็นล้นพ้น นางอดส่งเสียงให้กำลังใจฮูหยินเซียวมิได้
“ใช่แล้ว ทำเช่นนี้ต่อไป ท่านแม่ ข้าเป็นบุตรสาวของท่าน เป็นสายเลือดเพียงหนึ่งเดียวของท่าน ท่านจะยืนมองผู้อื่นรังแกข้าต่อไปมิได้”
“ยังมีแม่นมอีกคน ท่านรีบแทงนางอีกคนให้ตายเสีย”
“แทงแม่นมทั้งสองแล้ว ยังมีท่านย่าของข้าอีก ท่านก็อย่าได้ละเว้นนาง ตลอดหลายปีมานี้ นางสร้างความทุกข์ทรมานให้ท่านเพียงใด”
“ท่านคงเกลียดนางยิ่งนักกระมัง ท่านแม่ ฆ่านางเสีย ทุกอย่างก็จะสิ้นสุด”
แววตาของฮูหยินเซียวแดงฉาน นางมองเซียวไต้ด้วยความยินดีอย่างยิ่ง
นางแสยะยิ้มถามว่า “ไต้เอ๋อร์ แม่ทำตามที่เจ้าบอกทั้งหมดแล้ว ความแค้นที่เจ้ามีต่อแม่จะลดน้อยลงบ้างหรือไม่”
เซียวไต้พยักหน้าอย่างไม่ปฏิเสธ “ท่านแม่ทำได้ดีนัก ท่านไม่เคยกล้าหาญเช่นวันนี้มาก่อน ข้าไม่ชอบที่ท่านอ่อนแอ ข้าชอบท่านในยามเด็ดขาดเช่นนี้ ยอมทุ่มเททุกสิ่งเพื่อปกป้องข้า”
ฮูหยินเซียวพึงพอใจอย่างถึงที่สุด
นางยกแขนเสื้อเช็ดเลือดบนใบหน้า... ขณะที่ทุกคนยังไม่ทันได้ตั้งตัว นางก็จับมีดสั้นไว้แน่นแล้วแทงแม่นมอีกคนอย่างแรง
แม่นมผู้นั้นคิดหนี ทว่ายามเพิ่งหันหลัง คมมีดสั้นก็แทงทะลุแผ่นหลังของนาง
เพียงชั่วพริบตา แม่นมทั้งสองถูกแทงจนร่างอ่อนยวบ ล้มลงกับพื้น