เขาไม่เคยพบเจ้านายผู้เปี่ยมด้วยเมตตาธรรมเช่นเฝิงซู่ชิงมาก่อน
หลายปีมานี้ ไม่ว่าจะเป็นหอเทียนจีหรือหอเจียงเยว่ ผลกำไรของทุกคนแทบครึ่งหนึ่งถูกประมุขหอนำไปใช้ช่วยเหลือชาวบ้าน
นางทนเห็นชาวบ้านทุกข์ยากไม่ได้ ทั้งยังปรารถนาให้ใต้หล้าสงบสุข... ในใจนาง ทุกคนล้วนเสมอภาคกัน ไม่มีแบ่งสูงต่ำหรือฐานันดร
นางใช้กำลังของตนช่วยเหลือชาวบ้านยากไร้ แม้เป็นเพียงหยดน้ำในมหาสมุทร
หลายปีมานี้ นางไม่รู้ว่าช่วยชีวิตผู้คนไว้แล้วมากมายเพียงใด
เขาจะภักดีต่อนางไปชั่วชีวิต หากชีวิตของตนต้องสิ้นสุดลงในวันนี้ เขาก็เต็มใจร่วมเป็นร่วมตายกับนาง!
หากต้องตายก็จะตายด้วยกัน ไม่มีสิ่งใดให้หารืออีก
ตราบใดที่เขายังมีลมหายใจ เขาจะไม่มีวันทอดทิ้งนางแล้วหนีเอาชีวิตรอดไปตามลำพัง
ดวงตาของเฝิงซู่ชิงแดงเรื่อขึ้นโดยไม่รู้ตัว
สิ้นเสียงชิงเถิง ผู้คุ้มกันอีกหลายคนก็ขานรับตามกันว่า “ประมุขหอ สิ่งที่พี่ใหญ่ชิงเถิงกล่าว ก็คือสิ่งที่พวกข้าน้อยอยากกล่าวเช่นกัน”
“หากต้องตายก็จะตายด้วยกัน พวกเราจะไม่มีวันทอดทิ้งท่านแล้วหนีเอาชีวิตรอด!”
ปลายจมูกของเฝิงซู่ชิงแสบร้อนขึ้นมา หลายปีมานี้นางใช้ฐานะบุรุษปะปนอยู่ในยุทธภพ นางเคยคิดว่าการรับคนเหล่านี้ไว้ด้วยความเมตตา คือการมอบที่พักพิงและที่พึ่งให้แก่พวกเขา
บัดนี้นางจึงเข้าใจว่า นางมิใช่ที่พึ่งของพวกเขา หากเป็นสหายร่วมรบที่ก้าวเดินเคียงบ่าเคียงไหล่ และพร้อมฝากชีวิตให้กัน