เซียวถิงเยี่ยนยกมุมปากแสยะยิ้มเย็นชา “เพิ่งรู้ตัวเอาป่านนี้หรือ? น่าเสียดาย ช้าไปเสียแล้ว”
เขาเงยหน้าขึ้น ตะโกนไปทางด้านนอก “เข้ามาได้”
ซือหลี่เฝ้าอยู่หน้าประตู เมื่อได้ยินเสียงจากด้านใน ก็จับตัวอวี๋ชิงเข้ามาทันที
อวี๋ชิงถูกอุดปาก มัดมือมัดเท้า ก่อนถูกผลักเข้ามาในห้อง
นางล้มลงกับพื้น หมอบราบอยู่ตรงนั้น โขกศีรษะขอความเมตตาจากเซียวถิงเยี่ยนไม่หยุด
“อื้อ ๆ อื้อ ๆ...”
เซียวถิงเยี่ยนสั่งให้ซือหลี่ดึงผ้าที่อุดปากอวี๋ชิงออก
อวี๋ชิงสะอื้นไห้ พลางวิงวอนเซียวถิงเยี่ยน “เยี่ยนอ๋องโปรดไว้ชีวิต ทุกอย่างล้วนเป็นแผนของหวงชิวเหลียน หม่อมฉันถูกนางจับจุดอ่อนเอาไว้ จึงจำต้องร่วมแสดงละครฉากนี้กับนาง”
หวงชิวเหลียนแทบเสียสติ ทว่าปวดท้องอย่างหนัก นางขดตัวอยู่บนพื้น เหงื่อเย็นผุดเต็มใบหน้า เลือดสีดำอมม่วงทะลักออกจากมุมปาก
นางรีบยกมือขึ้นปิดปาก
เลือดสีดำอมม่วงไหลซึมออกจากฝ่ามือ
นางจ้องมองเลือดนั้น แววตาสั่นไหว
นางคลุ้มคลั่งราวคนเสียสติ ตวาดใส่อวี๋ชิง “อวี๋ชิง นางหญิงชั่ว เจ้ากล้าวางแผนเล่นงานข้าหรือ? เจ้าทำอะไรลงไปกับข้า ยาพิษชนิดใดกัน? รีบเอายาถอนพิษมาให้ข้า...เร็วเข้า!”
อวี๋ชิงมองหวงชิวเหลียนที่มีสีหน้าบิดเบี้ยวน่าเกลียด พลางแค่นยิ้มเยาะตนเอง “ตั้งแต่เจ้าบีบบังคับให้ข้ามาที่จวนเยี่ยนอ๋อง เจ้าก็ไม่เคยคิดจะให้ข้ามีชีวิตรอดมิใช่หรือ? ในเมื่อเจ้าทำกับข้าได้โหดเหี้ยมถึงเพียงนี้ เหตุใดข้าจะวางยาพิษเจ้าเพื่อเอาชีวิตรอดบ้างไม่ได้?”