สีหน้าของเสิ่นฉงซานเคร่งขรึมขึ้นหลายส่วน “แม้แก้นิสัยนี้ไม่ได้ก็ต้องแก้ วันนี้ไม่เหมือนวันวานแล้ว เสวียนรุ่ย อย่าได้ทำเรื่องโง่เขลา”
เซียวเสวียนรุ่ยพยักหน้ารับ “ได้ ข้ารู้แล้ว ฉงซาน ขอบใจเจ้า จากที่ข้ามาถึงขั้นนี้ มีเพียงเจ้ายังยินดีติดตามอยู่ข้างกายและช่วยเหลือข้า ความรู้สึกที่เจ้ามีให้ข้า ข้าจะจดจำไว้ในใจ วันหน้าหากข้าได้ขึ้นสู่ตำแหน่งสูงส่ง ย่อมไม่ทำให้เจ้าต้องผิดหวัง”
เสิ่นฉงซานคีบมีดคมกริบไว้ในมือ ลนใบมีดเหนือเปลวเทียน
“เจ้าไม่ต้องขอบคุณข้า ศัตรูของศัตรูย่อมเป็นมิตร...พวกเรามีศัตรูร่วมกัน ข้าจึงยินดีติดตามเจ้าต่อไป”
แววตาของเซียวเสวียนรุ่ยวูบไหว “พิษที่เจ้าปรุงขึ้นเป็นอย่างไรบ้าง ใช้ในวงกว้างได้หรือยัง”
แววอำมหิตพาดผ่านดวงตาของเสิ่นฉงซาน เขาเม้มมุมปากแล้วพยักหน้าเบา ๆ “ข้าทดลองปรุงมาทั้งวันทั้งคืน พอถึงยามเย็น ไอพิษที่ข้าปรุงขึ้นก็จะแพร่กระจายไปทั่วเมืองเฟิ่งได้”
“ข้าคำนวณไว้แล้ว พอถึงยามโหย่วจะมีลมตะวันออก...ถึงตอนนั้น ข้าเพียงนำไอพิษไปวางไว้ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ มันก็จะลอยตามลมเข้าไปในเมืองเฟิ่ง ไม่เพียงคนในจวนแม่ทัพพิทักษ์แผ่นดิน ทหารห้าหมื่นนายกับชาวเมืองทั้งหลายก็จะหมดสติทันทีที่สูดดมไอพิษเข้าไปแม้เพียงเล็กน้อย จนไม่รับรู้อะไรทั้งสิ้น”
“ถึงตอนนั้น ในเมืองเฟิ่งก็จะไม่มีผู้ใดเฝ้าต้านทานอีก พวกเราเพียงพังประตูเมืองเข้าไป ก็จะราวกับเข้าไปในที่ไร้ผู้คน ใช้เวลาเพียงสั้น ๆ ก็ยึดเมืองเฟิ่งได้ แล้วแก้แค้นคนในจวนแม่ทัพพิทักษ์แผ่นดิน”