องค์หญิงหนีหวงมองตวนอ๋องด้วยแววตาซาบซึ้งใจ
ในยามที่นางสิ้นหวังและไร้ที่พึ่งที่สุด ตวนอ๋องเป็นผู้มอบความหวังให้ พานางหลุดพ้นจากทะเลทุกข์ นางซาบซึ้งในบุญคุณของเขาจากใจจริง
“ตวนอ๋อง ก่อนหน้านี้หากข้าทำสิ่งใดไม่เหมาะสมไปบ้าง ขอท่านโปรดอภัยด้วย ข้าไม่คิดเลยว่าท่านจะเป็นบุรุษผู้กล้าหาญถึงเพียงนี้... หากรู้แต่แรกว่าวันนี้จะเป็นเช่นนี้ ข้าคงไม่ไล่ตามหยุนเซิ่น จนทำให้ตนเองตกอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่อาจหวนคืนเช่นนี้”
หากถามว่าบัดนี้นางเกลียดผู้ใดที่สุด นอกจากหยุนเซิ่นแล้วก็ไม่มีใครอีก
เป็นหยุนเซิ่นที่ทำลายทุกสิ่งของนาง ทำให้นางกลายเป็นคนที่ไม่เหมือนคน ผีก็ไม่เหมือนผีอย่างสิ้นเชิง
สักวันหนึ่งนางจะกลับมาแก้แค้นหยุนเซิ่น
นางจะให้เขาคุกเข่าต่อหน้านาง วิงวอนสำนึกผิดในทุกสิ่งที่เขาทำกับนาง!
นางจะทำให้เขาอยู่ก็เหมือนตาย ทรมานจนเจียนขาดใจ
ตวนอ๋องหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมา แล้วเช็ดหางตาที่เปียกชื้นขององค์หญิงหนีหวงอย่างอ่อนโยน “องค์หญิงอย่าร้องไห้ ขอเพียงมีข้าอยู่ ก็จะไม่มีผู้ใดกล้ารังแกท่านอีก”
จากนั้นเขาก็รับองค์หญิงหนีหวงจากมือชายชุดดำ แล้วโอบนางไว้ในอ้อมแขน
องค์หญิงหนีหวงยิ่งซาบซึ้ง นางซบศีรษะลงกับอกของเขา... พลางสูดจมูกแรง ๆ
ที่แท้รสชาติของการมีคนรักเป็นเช่นนี้เองหรือ?
ความรู้สึกที่มีคนคอยปกป้องและทะนุถนอมเช่นนี้ ช่างดีเหลือเกิน!