สมองของเหลียงอวี่หวงว่างเปล่าไปชั่วขณะ “ไม่...”
เฝิงซู่ชิงพาหลี่เฟิงกระโจนลงจากหน้าผา
ทุกสิ่งเกิดขึ้นรวดเร็วเกินไป จนไม่มีใครทันได้ตอบสนอง
เหลียงอวี่หวงพุ่งตัวไปข้างหน้าแทบจะโดยไม่รู้ตัว ยื่นแขนออกไป ก่อนจะกระโจนตามทั้งสองลงไปด้วย
เฉิงเฟิงที่คุกเข่าอยู่บนพื้นมองภาพตรงหน้าด้วยความตะลึงงัน ราวกับทั้งคนโง่งมไปแล้ว เขามองหน้าผาที่ว่างเปล่า ก่อนจะผุดลุกขึ้นจากพื้น แล้ววิ่งไปยังริมผาอย่างบ้าคลั่ง “ฝ่าบาท...”
เบื้องหน้ามีเพียงหุบเหวลึกสุดหยั่ง เหลือไว้แต่เสียงตะโกนก้องราวใจจะขาดของเขา!
เขาทรุดลงกับพื้นอย่างหมดเรี่ยวแรง ทำอะไรไม่ถูก ได้แต่มองหุบเหวลึกที่มืดมิดจนไม่เห็นก้นเหวอย่างเหม่อลอย
——
ซี๊ด... เจ็บเหลือเกิน!
กระดูกทั่วร่างแทบจะแตกหักไปหมด
ความเจ็บปวดทำให้นางครางออกมาอย่างอดไม่ได้
เหงื่อเม็ดโตผุดขึ้นบนหน้าผาก ไม่นานนักนางก็ค่อย ๆ ลืมตาตื่น
นางกวาดตามองรอบกายอย่างเลื่อนลอย... ทอดสายตาไปทางใดก็เห็นแต่หิมะขาวโพลน แม้ยามนี้จะดึกดื่นแล้ว ทว่าหิมะที่สะท้อนอยู่รอบด้านกลับทำให้บริเวณนี้สว่างไสวอย่างยิ่ง
นางอดไม่ได้ที่จะรู้สึกสับสน... นางยังไม่ตายหรือ?
หรือว่านรกยังมีหิมะขาวเช่นเดียวกับโลกมนุษย์?
นางขยับกายเล็กน้อย ก็เจ็บจนต้องสูดลมหายใจเฮือก
คนตายแล้วยังรับรู้ความเจ็บปวดได้อีกหรือ?
เฝิงซู่ชิงค่อย ๆ ได้สติ นางยังไม่ตาย... นางช่างมีโชคยิ่งนัก กระโจนลงมาจากหน้าผาแล้วยังรอดชีวิตได้หรือ?
ความตื่นเต้นเอ่อล้นขึ้นในใจเฝิงซู่ชิง