เซียวถิงเยี่ยนมองท่าทางกระวนกระวายใจของนาง เพลิงโทสะที่สุมอยู่เต็มอกพลันมอดดับลงโดยไม่รู้ตัว
เขายื่นมือไปโอบเอวนางไว้อีกครั้ง
ก้มหน้าลงจุมพิตนางลึกซึ้งยิ่งขึ้น
“ข้ามิได้โกรธ ข้ารู้ว่าเจ้ามีหน้าที่ของเจ้า ส่วนข้าก็มีภาระของตน ข้าเพียงกังวล กลัวว่าเจ้าจะบาดเจ็บอีก กลัวว่าเจ้าจะตกอยู่ในอันตราย”
“อาหลวน เจ้าไม่รู้หรอกว่าข้าหวาดกลัวเพียงใดว่าจะต้องสูญเสียเจ้าไป”
หัวใจของหยุนหลวนอ่อนยวบ นางสัมผัสได้ถึงความรักลึกซึ้งเหลือประมาณที่เซียวถิงเยี่ยนมีต่อนาง ในโลกนี้ การมีบุรุษสักคนรักนางอย่างลึกซึ้งเช่นนี้ นับเป็นความสุขและความอุ่นใจของนาง
“ข้าจะไม่เป็นอะไร ข้าจะดูแลตนเองให้ดี เจ้ารอข้าอยู่ที่นี่อย่างวางใจเถิด...”
เซียวถิงเยี่ยนพยักหน้า กอดนางไว้แน่น
ราวกับอยากหลอมร่างนางให้เป็นหนึ่งเดียวกับตน
หยุนหลวนอยู่กับเซียวถิงเยี่ยนได้ไม่นานนัก ราวครึ่งชั่วยามให้หลัง นางก็ออกจากวังหลวงกลับจวนแม่ทัพ
ครั้นมาถึงหน้าประตู นางก็เห็นหลิวซื่อ พี่สะใภ้ใหญ่ พี่สะใภ้คนที่สอง และหยุนหวยกับคนอื่น ๆ ยืนอยู่บนบันได กำลังพูดคุยกับหยุนเฟิงที่เตรียมตัวพร้อมออกเดินทาง
เมื่อเห็นหยุนหลวนกลับมา หลิวซื่อก็รีบก้าวเข้ามากุมมือนางไว้ “หลวนเอ๋อร์ ออกเดินทางอย่างวางใจเถิด เรื่องในจวนมีข้ากับพี่สะใภ้ใหญ่และพี่สะใภ้คนที่สองช่วยกันดูแล เจ้าไม่ต้องกังวล”
“อยู่ข้างนอกจงดูแลตนเองให้ดี อย่าปล่อยให้บาดเจ็บอีก พวกเราจะรอเจ้ากับเฟิงเอ๋อร์กลับมาพร้อมชัยชนะ เดินทางปลอดภัย”